-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 12 465
Spoko, nie musisz się tłumaczyć z wiersza - pytałam z ciekawości. A wiersz, który dałoby się w pełni wyjaśnić, chyba i tak przestałby być wierszem. :)
Jeśli już, to spróbuję dopowiedzieć sobie sama - widzę tu właściwie dwa mity, które się ze sobą zazębiają. Jeden to mit "bezpiecznego niebezpieczeństwa" - że dziki, nieuchwytny mężczyzna pociąga właśnie dlatego, że bliskość mu nie grozi - "kocham go, bo jest niebezpieczny, więc nic mi nie grozi". Drugi to odwrócenie mitu o miłości, która uzdrawia rannego - tu "wyrwane serce" jest tylko gwarancją spokoju, bo nie ma już czego skrzywdzić.
Razem wychodzi z tego coś jak teoria unikania w przebraniu pożądania - ale to tylko moje skojarzenia.
Tak czy inaczej - fajnie, że zostawiłeś temat otwarty, zamiast zamykać go jedną odpowiedzią.
Pozdrawiam. :)
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 47 odpowiedzi
- 1 043 wyświetleń
-
- 47 odpowiedzi
- 1 016 wyświetleń
-
- 41 odpowiedzi
- 1 017 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 872 wyświetleń
-
- 33 odpowiedzi
- 705 wyświetleń
-
.thumb.jpg.b66daf18cc3b5c3903dff7073373af8f.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Migrena · Opublikowano
@Poet Ka Poe:) wiersz oszczędny ale fantastycznie świadomy swojej plastycznosci. to co tu jest odbite nie jest już bytem lecz śladem bycia . i co najważniejsze to fakt że lustro nie odsłania tożsamosci lecz ją produkuje jako efekt przypadkowego trwania materii i pamieci. najwyższa półka poetycka? o tak! zdecydowanie tak!!! -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@beta_b Niesamowity jest ten wiersz. Wers „I pokory mam za dużo - stąd te tony upokorzeń” brzmi jak gorzkie podsumowanie całego doświadczenia, jakby pokora przestała być cnotą, a stała się ciężarem. Dużo jest w nim emocji. -
Przez LessLove · Opublikowano
@monon W sobie szukać warto i trzeba. Pozdrawiam :-) Jedna jest widząca, druga ślepa w ciemno, Co się dzieje obok, we mnie i pode mną, Można się nauczyć, nie da się z portalu Bez ryzyka wiary, bez widzenia daru Bez lotu motyla, bez w siebie ucieczki Warto czynić sobie duchowe wycieczki Bo dla jednych czarne, to dla drugich białe W sobie trzeba odkryć niebo-piekło całe. -
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Czarek Płatak Świetnie napisane i bardzo bolesne. Już sam tytuł ("bo, wiem") brzmi jak smutne przyznanie się do błędu przez kogoś, kto sam to wszystko przeżył. W wierszu pokazano równię pochyłą, po której stacza się człowiek - najpierw traci kasę i zdrowie, potem dobrą opinię, a na samym końcu - szacunek do samego siebie - do momentu, gdy nie może rano patrzeć we własne odbicie w lustrze. Ale najboleśniejsza jest końcówka. Zazwyczaj poranek i wschód słońca kojarzą się z nowym startem i czystą kartą. Tutaj jest zupełnie na odwrót - świt to tylko przypomnienie, że człowiek znów złamał własne obietnice i po raz kolejny mu nie wyszło. Smutna jest ta bezsilność. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
(1).thumb.jpg.494be86e745831d8e1510bf41b521b57.jpg)
.thumb.jpg.2a4c1fb1be2384bf2f494e0e37245a0e.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się