przeprowadzka 3.

[lubię latawce]

dach nie znosi kotów. jest stary, ma włosy ze strzechy,
szalony dziadek z wielkim garbem (czyt. grzechem), i patrzy na mnie
zmęczonymi wróblami. wygrzewam się daleko, przecież nie kocham; cały czarny i
nie znosi kotów; siedzimy na drzewie.

wtedy iskrzy między nami futro
Boga. złap za ogon jak gałązkę nieba,
skacz. tylko strach jest już do stracenia
gdy się serca kruszą jak piach

[Toby]

Widzę że się dalej przeprowadzasz i się przeporwadzić nie możesz, Koleżanko :) To wszystko przez te "morgi", które trudno przenieść a co dopiero oddać...
Bardzo dobry wiersz...,bardzo.
Pozdrawiam
TŚ

[lubię latawce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

tak, wszystkiemu winne morgi. z winnicami ;)
fajnie że jesteś. dzięki.

[lubię latawce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

a ja lubię M&Msy ;)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

latawcu czy Ty sie na dłuzej zadomowisz? hmm?;):):)to tu to tam :)ale wiersz fajny:)pozdr.

[lubię latawce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wiem, wiem, słaba stateczność, słaba przyczepność do podłoża ;)
dzięki, Bernatka. pozdrawiam

[Rachel_Grass]

jako że się ostatnio czuję maksymalnie niezrzeszona, to Ci pojeżdżę po wierszu, może na coś się moje na-rzekotki przydadzą ;)


cała pierwsza strofa opiera się na skomplikowanej personifikacji, która do momentu z wróblami manewruje, co prawda jedzie po bandzie, ale zawsze jakoś. natomiast przy sformułowaniu z patrzeniem poprzez rzeczone ptaki całkowicie się załamuje, game over, obraz powstaje makabryczny i nie do przejścia, zmęczenie gdzieś w epitecie tylko niepotrzebnie potęguje wrażenie


wstawka z niekochaniem także nieco mnie uwiera, chociaż całe ostatnie zdanko ładnie zbudowałaś, Żelolino :)


druga ładna, niemniej wyczuwam pewien nieprzeskok między szeleszczącą strzechą w pierwszej a sypkim piaskiem, cichym takim, w drugiej. jakby były z innych bajek nieco te strofy


szczęścia, Ążelik :)))))

[lubię latawce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki, Rachel ;) ja tam wolę pierwszą, bo w końcówce drugiej powiewa banałem, jak tak sobie myślę ;]
no, ale coś w tym jest co piszesz, więc idę się z tym przespać ;)
pozdrawiam, żelolina (ale żeś mi ślicznie wymyśliła ;P)

[Judyt]

ja to tak widzę, że Autora opisała właśnie tęsknotę taką też za miłością,
ale tą pełną, zdaje się też, że w tekście nie widać tego, że Bóg kocha
człowieka dla niego samego, no a jakbym to zapisała? pozwoliłam sobie
trochę poszperać,bo przejmujący, a zatem:

przeprowadzka (ze strachu na wróble w polu)

nie znosi kotów, jest stary, ma włosy ze strzechy,
szalony dziadek z wielkim garbem patrzy na mnie
zmęczonymi wróblami

wygrzewam się daleko, przecież nie kocham,
cały czarny i nie znosi kotów,
siedzimy na drzewie

wtedy iskrzy między nami futro
Boga złap za ogon jak gałązkę nieba
skacz tylko strach jest do stracenia
gdy się serca kruszą jak piach już

serdecznie J.

[lubię latawce]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzięki Judytko ;) podoba mi się, no, może bez tego już na końcu.
miło, że zatrzymało ;) pozdrawiam
a.

[Gość]

Czytałem wielokrotnie. Wiersz bez skazy, bardzo mnie przekonujący. Pozdro ;))