Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

przejść Tomaszów

Lena Achmatowicz
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lena Achmatowicz

Lena Achmatowicz

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

jeśli włączą Cohena będziemy śpiewać
a jeśli piłeś przyniesiemy wódkę
wódkę i kwiaty
jeśli włączą Cohena

śpieszmy się kochać ludzi


poniżej linii przypływu
musimy przejść w kondukcie
przez miasto w którym dojrzałyśmy
przedwcześnie
zbyt równocześnie

(byłyśmy trujące jak dziewczyny które wciągają w krzaki
tulą drewniane nogi a na nich zadrapania)

pozostaje dziura w powietrzu do której nie dociera głos
ciało puste jak po wyjściu z dyskoteki

po śmierci Michała
w twoich oczach pływają rybki
dziś wolno im przeżyć
należy dać sobie więcej światła

zatrzymał nas kolejny rok
nie wiem co będzie później
nie napisałaś
jeszcze nie zadzwoniłaś
sparaliżowano arterie
lotniska

za oknem ciała startują do słów
w najwyższych rejonach znikam

Judyt

Judyt

Opublikowano
Opublikowano

przeczytałam i.. takie pomieszanie trochę
albo źle widzę ( a możliwe), hmm..
no mocne momenty są, ale troche i z twarowskiego ks.
i nie wiem jakieś piosenki cohena? no i te rybki w oczach
można sobie podumać nad tym co się zdarzyło(...),
ciekawie w każdym razie wprawnie,a puenta genialna; J.

H.Lecter

H.Lecter

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


nie wiem, jak mam rozumieć.

Wiersz przeczytałem z przyjemnością i małymi dąsami ale to tytuł zatrzymał mnie najdłużej - kazał " przejść " własny Tomaszów...
Judyt

Judyt

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



coś zmieniłam, może wyprostowalam. sama nie wiem.

hmm, podoba mi się to przechodzenie i podróż( śmierć zdaje się i motyw lotniska),
choć trudne,
pozostaje dziura w powietrzu do której nie dociera głos- a skąd to wiadomo?
tego w nawiasie nie pojmuję, ale chyba młodości dodaj mi skrzydła(?)

blisko ten Tomaszów( Mazowiecki?), a taka niby zwykła miejscowość
i tyle stóp w tym wierszu się odczuwa, to chyba dobrze, że są (...)
tak sobie porozważałam ciut

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Kronika rozkwitu cz.1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Rafael Marius     Bardzo dziękuję! Pozdrawiam. :)
    • Berenika97
      Właściwa wie

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @FaLcorN   Nikt nie wie. Ci, co twierdzą że wiedzą najbardziej się mylą. Właśnie dlatego warto płynąć.   Serdecznie pozdrawiam. 
    • Berenika97
      O jaka to krzywda

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   "Ukraść złorzeczącemu światu piękne chwile" - cały wiersz w jednym wersie. Reszta to dowody rzeczowe szczęścia. Warszawa pod neonami, flamaster, może miłość, może coś mniej patetycznego. Podoba mi się ta obrona prawa do zwykłości. Lubię to pozorne zgorszenie, które w istocie jest manifestem wolności.
    • KOBIETA
      Z deszczem…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @KOBIETA   dziękuję Czarek za wszystkie serduszka:) nie chce mi się chodzić po wszystkich wierszykach niemądrych;) pozdrawiam Ciebie serdecznie:)  @andrew   zawsze :) a wczoraj…byłam zmęczona po 12 h pracy:( dziękuję!  @bazyl_prost   rozumiem Ciebie:) mi jest często niewygodnie ale rzadko się smucę:) raczej się złoszczę;) pozdrawiam:) 
    • marzipan
      coś poszło nie tak

      Przez marzipan · Opublikowano

      @vioara stelelor Nie widzę tu metapoezji, ale wyznanie niewystarczalności wobec jednej konkretnej osoby. Podmiot - poeta - uznaje, że cokolwiek by nie napisał, nie zrobi na adresacie takiego wrażenia, jakie miał w zamierzeniu. W trzech ostatnich utworach Autora dostrzegam jedną oś (wciąż zbieram się do napisania paru słów do "Uwolnienia", ale to...  skomplikowane). Kojarzę bohatera Twoich wierszy w stanie permanentnej projekcji i idealizacji. Od "Uwolnienia", przez "exegi monumentum" do tutejszego "coś poszło nie tak" coś uległo zmianie. Peel dokonuje ekspozycji własnej niepewności, obaw, niemocy. Nareszcie.   Dla podmiotu mam pewną sugestię. Nie tylko twórca staje się pomnikiem w napisanym wierszu. Jego adresat, inspiracja... również. Paradoksalnie im piękniej poeta o kimś pisze, im wyżej go stawia, tym bardziej umieszcza go poza granice osiągalności.   "Pióro czy serce?" - absolutnie źle postawione pytanie. Jedno i drugie jest integralną częścią podmiotu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...