Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

na nitkach babiego lata
odleciałaś tamtej jesieni
na zawsze gotowa

zmieniać dobroć na bilon
ze strumieni kaprysów
przepędzałaś chmury
kreśląc tęczę buziaków
na moim niebie

choć czas zaciera ślady
wciąż noszę w sobie

włosy z niebieską spinką
na rozpromienionej twarzy
zaczarowane kręgi wody
gdy puszczałyśmy kaczki
i kolorowe piórko cyranki
z dzikiej plaży

niezapomnianą pamiątkę

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pobudza do wspomnień
czego to się nie gromadziło (czasem w seru, czasem w pudełku), nawet najbardziej banalne przedmioty teraz przechowujemy niczym relikwie, a każdy ma swoją historię
ciepło to opisałaś Tereso

Pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



tak to widzę, ale to tylko wskazówki, nie zmieniają faktu, że piszesz i będziesz coraz,coraz lepsza, marudzic może każdy
zdrówko
Jimmy, miłe to Twoje marudzenie, a nawet przydatne. Upewniłeś mnie w dwóch miejscach, co do których nie miałam pewności. Dziękuję.
Miło, że wpadłeś.

Serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Wiem, wiem..."buziaki" drażnią dorosłych, ale bardzo przybliżają dziecięce wspomnienia.
No dobrze, niech tam, zrezygnuję z nich być może :)
Dziękuję za obecność i "uroczy".

Serdecznie pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



pobudza do wspomnień
czego to się nie gromadziło (czasem w seru, czasem w pudełku), nawet najbardziej banalne przedmioty teraz przechowujemy niczym relikwie, a każdy ma swoją historię
ciepło to opisałaś Tereso

Pozdrawiam
Grażynko, takie pamiątki (nawet te banalne) są częścią tych, których kochaliśmy, a których już nie ma. One ożywiają chwile razem przeżyte. Powracają miejsca, słowa, wydarzenia. To one sprawiają, że nie da się mówić o nich inaczej niż bardzo ciepło.
Dziękuję.
Cieplutko pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...