****

[Diego Pawl]

nazywam się

ale imię moje nic o mnie wam nie powie

w zasadzie jestem nikomu nieznanym

tubylcem krainy byt



potrafię być nieznośny

i zbyt słodki i ugłaskany

i to nie jest śmieszne!

psuje obrazy które wymalowałem

ambicjami które przygniotły narzędzia

malarskie; moje wątłe dłonie



ale jest czasem tak że znikam:

na ławkach w parku-potrafię zniknąć

na trawie-mogę nie być

i nie potrzeba mi wiele do szczęścia

choć jestem wybredny i wiele

od niesiebie wymagam

siebie nie uważam za coś normalnego

przypisałbym się raczej do sfery rzeczy

bezużytecznych i kalekich



ale czasem pozwólcie mi zniknąć;

tyle mi wystarcza by kolejny dzień jakoś

uznać za rozpoczęty

[czuła-ja]

Podobasię.
Może dlatego, że widzę tutaj odbicie siebie. Artystyczne bycie.

[Michał Gomułka]

Tematyka dobra. Opowieść potrafi zainteresować. Ale jest to bardziej proza niż wiersz. I z tym wiąże się więcej zarzutów; np. za wiele słów - przede wszystkim czasowników. Mimo to, na pewno jest zachowana spójność.

Nienajgorszy fragment prozy.