Sonet ***

[adolf]

Cienie zaprzęga wiatr w umarłych wozy
Księżyc rytmicznie kurczy się na niebie,
Jak wielkie serce skute w srebrne lody
Gdy gwiazdy pchają nieruchomą ziemię.

Ciszę przecina struna wiejskiej drogi
Którą wzburzyła wojsk szara kolumna
zdmuchuje zieleń z drzew koron - pochodni
ich pieśń nieznana, uciskana w ustach.

Może nie było, prócz nas, tam nikogo,
Lecz jak wyjaśnić szmer słyszany nocą
Głos co powtarzał: : "i wy przeminiecie"

Jak wody serce zastyga w kamieniu
Opadłym na dno, kręgi łącząc z brzegiem.
Oni granicę wytyczają niebu.

[bazyl_prost]

szczekowiny

[anna_rebajn]

Bardzo dobry wiersz. Przeczytałam z prawdziwą przyjemnością. Rytmiczny, spójny, świetnie poprowadzony od początku do końca. Jak dla mnie - super.anna

[teresa943]

Adolfie, masz dar do pisania klasycznej poezji.
Przeczytałam jak zwykle z przyjemnością.
Serdecznie pozdrawiam :)