Ostatnie lato

[Tomasz11]

Było ciepłe i suche popołudnie. Zachodnie słońce, chowając się za ogromną bryłę zamku, połową swych promieni oświetlało mały sad u podnóża katedry. Stary, zaniedbany, z drzewami o gałęziach powykręcanych drzewiastymi chorobami, tkwił pośrodku miasta niczym zmęczone serce. Co jakiś czas zjawiał się tu ktoś i mając za plecami katedrę, patrzył w dół na rzekę, ludzi na bulwarze i drzewa pod swoimi nogami. To było dobre miejsce na rozmowy. Knulp i jego przyjaciel właśnie tutaj dospacerowali. Usiedli na katedralnym murku i patrzyli na roje muszek, które wirując wśród starych gałęzi, sprawiały wrażenie jakby zgubiły orientacje i nie wiedziały w którym kierunku się udać.
- Anka nie przyjechała – bardziej stwierdził niż zapytał Knulp.
- Nie. To jednak jest zbyt daleko. Przyjechała Baśka.
- Przynajmniej nie jesteście sami w domu.
- Tak. Najgorsze są wieczory. Wtedy dobrze jest pogadać z Baśką o czymkolwiek. Poza tym jej obecność bardzo pomaga ojcu. Nie ma rady Knulp – głos przyjaciela zrobił się nagle o ton smutniejszy – ja byłem na to przygotowany, ona chorowała od lat, ale…
- Nie wiem czy można być na to przygotowanym – wtrącił Knulp.
- …było już kilka takich kryzysów i wychodziła z nich. Teraz też miałem nadzieję, że jeszcze będzie dobrze, ale w szpitalu, gdy zobaczyłem twarze lekarzy, zrozumiałem.
- Ja też myślałem, że jeszcze będzie dobrze – skłamał Knulp – wcześniej nie zdawałem sobie sprawy, jakie to powszechne. Właściwie, każdy kogo teraz bliżej poznaje mówi mi, że ktoś z jego rodziny, albo z rodziny jego znajomych, u mnie nikt…no wiesz…, tak trudno mi sobie wyobrazić co czuje człowiek z takim wyrokiem.
Zamilkli. Knulp patrzył na rzekę. Jaka piękna – pomyślał.
Pozostało niewiele dni do końca lata. Dni w których patrzy się prosto w słońce i jak najdłużej nie zamyka piekących oczu. Kiedy leżąc w trawie rozmyśla się o przeszłości, wciąż na nowo przeżywając chwile które zaparły oddech w piersi. Latem życie tętni i wypełnia szczelnie każdy fragment przestrzeni, aż po błękitne niebo. W tym roku wszystko było jak zawsze i wszystko dobrze zapamiętał. Żal mu było tylko maja, kiedy to odczuwał ogromną rozkosz rozpoznając w powietrzu zapach nadchodzących letnich wieczorów. Zimą bezskutecznie próbował odtworzyć ten zapach w swoim mózgu.
- Nic nie mówisz – przerwał milczenie przyjaciel – zmartwiłeś się ? Niepotrzebnie, jakoś sobie radzę. Chodźmy. Śmierć to nie jest przyjemny temat – powiedział patrząc na zamyślonego Knulpa.
- Chodźmy – przytaknął Knulp. – Widzisz, ja wcześniej nie zdawałem sobie sprawy jakie to powszechne…

[Zuźka]

Bardzo, bardzo. Kupuję i czekam na coś dłuższego ;)
Pzdr. - Zuzka ;)