drzewo

[Bernadetta1]

chciałam zaszczepić w drzewie
słowo

wyciągnięte ramiona szukające w chmurach
oparcia a może czegoś więcej.oddzielenie
granicy bytu i niebytu jak sucha gałąź
której końca nie widać

w słonecznych dłoniach liść nabierał
miękkości.chropowata kora
ubierała omszałe garnitury szukając
w śliskiej trawie lustrzanych odbić

stało samotne nieświadome moich oczu

nie przywołam aniołów.
nie potrzeba trzęsienia ziemi
aby poczuć życie w zmatowiałym pniu

[Rachel_Grass]

Beata, jak mi wytłumaczysz miejsce granicy bytu i niebytu w tym wierszu? osadź mi ją, proszę, znaczeniowo i formalnie ;)

[egzegeta]

trochę niefortunny tytuł, skoro w wierszu tyle o drzewie.
Staram się unikać na mój strój :), ale w tym wypadku jednak,

z tytułu i z wersów usunąłbym "drzewo", a pierwsze wersy może tak:

chciałam zaszczepić słowo

w wyciągniętych ramionach szukających w chmurach
oparcia a może czegoś więcej.oddzielenie

no i rzeczywiście ten byt z niebytem,
lustrzane odbicia - też

Pozdrowienia

[Jacek_Suchowicz]

byt - niebyt - odbyt
może na granicy istnienia
Wuszka ma rację wiersz się rozłazi
skorzystaj z okazji i popracuj jeszcze nad nim
dwie strofy do korekty
:)
Pozdrawiam Jacek

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie powiem wiersz jest efektowny, te wyrazenia, metafory, i galaz ktora nie ma konca
to chyba najlepeij rozumiem,byt jej kiedy byla zielona i niebyt- suchosc,
mysle jednak ze rozumiem w czym rzecz, bo do mnie przemowil
ale ja tylkom czytelnik nie filozof ani krytyk
cmoook Beato zza morza wiatry ciche sle

[Ewa_Kos]

zaśpiewał o życiu po mojemu; płynnie i swobodnie:) Podoba się bardzo
"stało samotne nieświadome moich oczu" i tu myślę jest zawarty cały sens:))
Tak odczytałam, alem ja też ino czytacz, a nie żaden krytk:))
Pozdrawiam serdecznie:)) Ewa.

[Zbyszek_Dwa]

Wiersz zatrzymuje
można tak wiele razy
i za każdym razem inne wrażenia:)

Pozdrawiam Bernadetta :)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj Rachelko:)chodziło mi o rozgraniczenie doczesnosci i wiecznosci:) czyli nieba- tam gdzie sięga wspomniana przeze mnie gałąź:)pozdr

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witam:) wiersz jest o poezji- moze trudno sie domyslic...ale tytuł moze faktycznie do zmiany:::::::::::)pozdr.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witam:) wiersz jest o poezji- moze trudno sie domyslic...ale tytuł moze faktycznie do zmiany:::::::::::)pozdr.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zastanawia mnie, dlaczego wiersz używa takiego wyraźnego rozgraniczenia bytu i niebytu, posługując się obrazem chrześcijańskim. Mam też takie przeczucie, ze miał to być trochę taki Yggdrasil, ale w obecności 'słowa' i aniołów, to jest mało widoczne. z drugiej strony to kosmiczne drzewo też nie mówi o niebycie, a o 'światach'.
rozpada mi się ten wiersz - początek mówi "chciałam zaszczepić", końcówka mówi o pełnym porozumieniu, środek zaś to takie garście obrazów zwiazanych tematycznie, ale kurcze jakby nie trzymały kręgosłupa. Czułkiem :))
jak juz pisałam jest to ,,zaszczepianie''poezji.Peelka uświadamia, że poezja jako sposob pisania, odczuwania nie wymaga,,przywołania aniołów'' czy ,,trzęsienia ziemi''.Pozdr.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie powiem wiersz jest efektowny, te wyrazenia, metafory, i galaz ktora nie ma konca
to chyba najlepeij rozumiem,byt jej kiedy byla zielona i niebyt- suchosc,
mysle jednak ze rozumiem w czym rzecz, bo do mnie przemowil
ale ja tylkom czytelnik nie filozof ani krytyk
cmoook Beato zza morza wiatry ciche sle
ważne że przemówił:) pewnie wymaga jeszcze korekty:) cmook Stasiu:)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj Jacku, dzieki za wizytę:) pomysle nad wierszem:)pozdr.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj Ewus:)pozdrawiam cieplutko...fajnie ze zaspiewał:)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

pozdrawiam równiez Zbyszku:):)

[Oxyvia]

Witaj, Bernardetto! Rzeczywiście nie widać, że wiersz jest o poezji. Nikt chyba tak go nie odebrał. Jeśli o poezji, to znów powraca pytanie, co robi tam doczesność i wieczność? Bo poezja też nie jest wieczna, a na pewno nie jest niebytem. Może to ona właśnie jest tą granicą? Czy też: tworem na granicy?
Pierwotnie odczytałam Twój wiersz inaczej: jako nawiązanie do Biblii - gdzie "słowo stało się ciałem" - tutaj akt stworzenia czy raczej odtworzenia drzewa, które dotyka nieba (wieczności) - a wszystko jako metaforyczny obraz odradzania się życia na wiosnę, odradzania się w pniu, który przez pół roku był martwy. Drzewa są na pograniczu świata ożywionego i nieożywionego, przez to właśnie, że przez pół roku są w stanie pozornej śmierci (ale gdzieś to życie się kryje przecież, tylko gdzie?), a przez drugie pół żyją bardzo intensywnie i szybko.
Pozdrawiam.
Oxy.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Oxyvio za wizyte:) no cos musze pozmieniac w tym moim wierszu:):)żeby było bardziej przejrzyscie:)pozdrowki:)