Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

poczułem w gardle rozkoszne ciepło
gdy po raz pierwszy z gwinta walnąłem
i już nie ważna siermiężna przeszłość
w świetlaną przyszłość powinno ponieść

kolejne lufki na okoliczność
niczym huragan burząc przemknęły
z czasem potrzeby stają się liczne
i wszystko wchłania zachcianek czeluść

teraz kielonek z trudem unoszę
zawartość gorzka aczkolwiek zdrowa
i marzy mi się żeby choć trochę
rozkoszne ciepło poczuć od nowa

Opublikowano

poradziłabym naleweczki te lecznicze; mają różny smak i
można wybierać. Sama sprawdzam co jakiś czas:)) Wznoszę więc toast:)
dużo zdrowia i aby na się:)) Fajnie napisane, bo pobudza wyobraźnię i
przywołuje wspomnienia różnej maści:)) Serdeczności Jacku:)) Ewa.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pić a upić się to co innego
jest takie uczucie błogiego ciepła w przełyku i to najlepiej zapewni czyściocha:)
nie ukrywam, że tylko czyściochy lubię inne bez pardonu wywalam
spróbuj sama
dzięki
pozdrawiam Jacek
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pić a upić się to co innego
jest takie uczucie błogiego ciepła w przełyku i to najlepiej zapewni czyściocha:)
nie ukrywam, że tylko czyściochy lubię inne bez pardonu wywalam
spróbuj sama
dzięki
pozdrawiam Jacek
próbowała:)
Po pierwszym odlatuję:))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...