o E;*

[Don Makavelli]

istny katharsis dla duszy i ciała
będący dla mnie. Czy miała
z tego chociaż cząstkę milionową
tego co działo się z moją głową
W tej chwili?
… a serce tęskni
… i serce kwili.

; istna metafizyka
; urody oryginał
; niebiańskością przenika
; czas się z nią nie mija.

Chociaż znałem ją od dawna,
w tym właśnie momencie,
cudna, piękna i przeładna
rzuciła zaklęcie.
Pół sekundy spojrzenia;
drugie pół zachwytu.
Stanąłem jak z kamienia
łapiąc się uchwytu.
Zaskoczenie to pewne
było i zdziwienie
gdy głębokie, tak rzewne
rzuciła spojrzenie.

Niepewność delikatna.

Kojarzę to z mitem:
gdy buzia tak szkarłatna
a oczy są błękitem…

Nadal lekko zmieszana.

Wszystko w kręgach magii
by się przywitała
zabrakło odwagi,
mimo że obok byłem.

Ona dalej kroczy…

Mimo że stoi tyłem,
widzę wciąż jej oczy.
Błękit oczu po mózgu
całym się rozlewa;
przeciskając się do serca,
komory zalewa.
I opanowuje
wszelkie moje człony.
Stoję, niczego nie czuję
Pięknem oślepiony

I nieważne co będzie,
Nieważne co się stanie
Wiem, że widok anioła
W sercu mym zostanie.

[Michał Gomułka]

Zacznę od mankamentów.

"cudna, piękna i przeładna" - fraza igrająca z banałem. Przeładowana. Wiem, że to mógł być
celowy efekt. I nie przeczę, warto go zastosować, ale na pewno zrezygnowałbym ze słowa
"przeładna".

mimo, że obok byłem - zamiast "mimo, że" "chociaż".

Ona dalej kroczy… - może budzić pewne skojarzenia (kroczy). Potrzeba było rymu do oczy, ale warto to przemyśleć.

przeciskając się do serca,
komory zalewa.
I opanowuje

Należy usunąć "I", a zacząć zdanie od "Opanowuje" albo zrezygnować z kropki w poprzednim
wersie.

Ogółem przyjemna gloryfikacja przyzwoicie sporządzona.