moja wiaro malutka

[anna_rebajn]

mój bóg ma milion twarzy i milion postaci
i nigdy do końca nie mogę być pewny
czy ze mną jest w więzieniu czy tylko przez kraty
mogę śledzić go wzrokiem w jaskółkach podniebnych

w garniturze przychodzę i czapce na bakier
w butach trochę koślawych bo się zdarły za szybko
nim zdążyłem odnaleźć całą drogę na mapie
którą śledzę w odbiciu i nie mogę ominąć

jestem starcem człowiekiem w przedwojennej oprawie
nauczono mnie prosić więc po prośbie wciąż stałem
krzyż zawstydza mnie jeszcze jak chłopczyka co kłamie
okulary zakładam gdy sięgam po wiarę

***

(moja wiaro malutka onieśmielasz mnie ciągle
nigdy nie wiem do końca nie mogę być pewny
czy popiołem się stanę czy może przeciągiem
co przenosi jaskółki po szlakach podniebnych)

[teresa943]

Aniu!
Prześlicznie! Brzmi jak spontaniczna i pokorna modlitwa prosto z serca.

"wierzę, ale zaradź memu niedowiarstwu"

Dziękuję za ten wiersz.
Serdecznie pozdrawiam :)

[anna_rebajn]

Wyszłam na spacer i przyszedł mi do głowy pierwszy wers, a reszta napisała się sama :-)
Cieszę się, że Ci się spodobał. Ludzie nie różnią się zbytnio od siebie, cała reszta to tylko oprawa.

[Jan Rodak]

Czytałem kilka razy ażeby wychwycić, to co jest istotne
w tym wierszu.To prawda, co napisała Tresa,że brzmi jak modlitwa
choć mam pewne wątpliwości co do tego wersa:

ludzie z tego okresu mieli dużo wiary i ufności w Boga
i jakoś nie przemawia do mnie to ujęcie.Chyba ,że nie zrozumiałem
co Peelka miała na myśli.
Warty uwagi.
Pozdrawiam

[anna_rebajn]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zgadzam się z Tobą, ale Ci ludzie mieli też dużo pokory wobec siebie i wobec Boga. To wiersz o pokorze.