Radosna

[M._Krzywak]

Stała się gwiazdą topolnych wzniesień
liryzmem bycia nikim na rozdrożach
przepadła młodość jak kamień w nicości
jak łupina orzecha na morzach

trwa dobra nowina, choć już życia wrzesień
a każdy z nas wie czym grudniowa pora
pozbyliśmy się już bagażu zazdrości
powoli czas się pakować

księżyc przesunął już drogowskazy
świetlik drgnie nim spadnie wreszcie
żal może trochę tych zwykłych dni
zwykłych miłości gdzie zwykłe szczęście

[Judyt]

bardzo nastrojowo i podoba się po prostu....J. serdecznie

[bestia be]

jestem pod wrazeniem , ale bardzo ciekawy wiersz , a też ,co rzadko w tym portalu w wierszach bywa, to zawiera mądrość, czyli złotą myśl

sredecznie

bestia

[Grażyna_Kudła]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak lekko myślę teraz o starości. Chociaż ten wrzesień coraz bliżej, to i grudzień nie jest taki straszny, jeśli jest świadomość dobrze przeżytej młodości.
Piękne metafory i porównania, dla mnie przesunięte drogowskazy oznaczają, że śmierć nie jest końcem naszej drogi i to jest ta dobra nowina, więc posłużę się słowami Jana Pawla II
"nie lękajmy się"
Nie wiem, czy dobrze...
Pozdrawiam

[Baba_Izba]

Ja tym razem, prawie tak, linijka za linijką:
„Stała się gwiazdą topolnych wzniesień
liryzmem bycia nikim na rozdrożach” - w stylu, który baaardzo lubię!
”przepadła młodość jak kamień w nicości” – nie bardzo widzę,
to, co pogrubione. Nie wnikając w filozoficzne zagadnienia typu: nicość jako
przeciwstawienie bytu, sama w sobie nie istnieje, nie rozumiem, dlaczego
właśnie kamień? Jak kamień w wodę, miałoby uzasadnienie jako przysłowie.
Może zamiast „kamień w nicości”, coś w rodzaju: „ przepadła
młodość błądząca(utkwiła) w nicości”- dla zobrazowania o co chodzi.
„trwa dobra nowina, choć już życia wrzesień” – dla mnie b.ładne!
„a każdy z nas wie czym grudniowa pora” –uważam, że „a każdy z nas
wie”zdecydowanie może być, ale również : „wnet się dowiemy”
W pierwszym wersie ostatniej powtarza się „już” . W ostatniej zwrotce,
wydaje mi się nieco zachwiany rytm, ale może się mylę.
Tak się rozgadałam, że aż mi głupio, ale czy się coś przyda, czy nie,
wykazałam przynajmniej, że mam dobre chęci.
To zapowiadany drugi, z tej serii?
Będę zaglądać, bo mi się tutaj podoba, pozdrawiam
- baba

[M._Krzywak]

Judyt - to punkt dla wiersza :)

bestia be - i drugi punkt

Grażyna Kudła - trzeci punkt. I przy okazji - akurat w maju występujemy z okazji ur, Papieża, to zapraszamy :)

Baba Izba - bardzo ciekawe spostrzeżenia, aż teraz mi wstyd, że ja tak oszczędnie. Nad "nicością" jeszcze pomyślę, chociaż dla mnie słowo ma zabarwienie znaczeniowe.

Bardzo dziękuje za pomoc.

[Judyt]

no normalnie

[bestia be]

To tylko dopowiem tak, wiersz jest napisany po mistrzowsku w całej okazałości. Zdumiewające metafory i odwieczny problem starzenia się, śmierci. Tutaj z motywami możemy sięgnąć do Średniowiecza,ale? W tamtym okresie nie stosowano takich wyuzdanych przenośni i przechodząc przez wszystkie epoki, to mogę z całą odpowiedzialnością powiedzieć, że ten wiersz został napisany w XXII wieku, gdyż może to już będzie inna epoka, kto wie? Odnośnie ,, nicości" to tutaj mamy problem typu filozoficznego, a więc bycie i niebycie, co do dziś zastanawia naukowców odnośnie tego wyrazu, ale jak wiadomo nauki idą do przodu, więc w tej kwestii tego wyrazu nie wypowiem się , gdyż jestem laikiem. Jednak wiersz zawiera, tyle przemyśleń w tak krótkim tekście, co pozwoliło stwierdzić powyższy artyzm autora.

GRATULACJE!!!!!!!!!!!!!!! i więcej takich wierszy proszę


bestia

[Ewel K]

Jakbym się miała przyczepić to ten "życia wrzesień" mi się jakoś nie widzi... Ale nie przyczepię się, bo całość widzi się bardzo dobrze - pozdrawiam;)