Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"Owszem byłem w rajskim ogrodzie,
lecz oznajmiam wszem i wobec:
nie kusiłem Ewy jabłkiem,
dla mnie też nie było zbyt wygodne
by ludzie posiedli wiadomości
dobrego i złego
(szczególnie chodzi o to pierwsze);

I dlaczego miałbym być wężem?
(nawiasem mówiąc nie pojmuje
tych uprzedzeń w stosunku do niektórych
zwierząt);
powiem że po prawdzie, choć pewnie
zabrzmi to nie skromnie, w swojej postaci
na kusiciela nadaję się bardziej.

Mam przysiąc na… biblię?
wolne żarty panowie sędziowie,
przecież to będzie niezbyt zobowiązujące
że tak oględnie powiem."

Na tym zakończono przesłuchanie dnia ósmego,
miesiąca maja, roku (Tu tekst nieczytelny),
następna rozprawa odbędzie się nie wiadomo kiedy,
z powodu opętania składu sędziowskiego.

Opublikowano

KONIECZNIE COŚ trzeba zrobić z tym tekstem, koniecznie, bo ma zadatki na pyszny wiersz;
tu zazdrostka za pomysł - co za potencjał poetycki!
teraz to tylko wyzyskać we właściwy w formie sposób, bo tu głównie formalne sprawy psują odbiór...małe korekty wystarczą;
a gdy autor wróci do warsztatu to i ja tam pójdę z sugestiami;
ech!
J.S

Opublikowano

Propozycja :

Owszem byłem w rajskim ogrodzie,
lecz oznajmiam wszem i wobec:
nie kusiłem Ewy jabłkiem,
dla mnie też nie było zbyt wygodne
by ludzie posiedli wiadomości
dobrego i złego

I dlaczego miałbym być wężem?
(nawiasem mówiąc nie pojmuję
tych uprzedzeń w stosunku do niektórych
zwierząt);
pewnie zabrzmi nieskromnie,
ale na kusiciela nadaję się bardziej.

Mam przysiąc na… biblię?
wolne żarty panowie sędziowie,
przecież to nie będzie zbyt zobowiązujące


Na tym zakończono przesłuchanie dnia ósmego,
miesiąca maja, roku (tu tekst nieczytelny),
następna rozprawa odbędzie się nie wiadomo kiedy,
z powodu opętania składu sędziowskiego.



Pozdrawiam :))

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @vioara stelelor Jest w tym pewna... przewrotność? Autorka pisze wiersz, w którym podmiot - "poeta" - uznaje piedestał za przekleństwo swego życia - po czym... wstawia go na forum, na którym utwór ów zbiera oklaski :D   Próżność to zarówno pięta achillesowa jak i siła napędowa każdego człowieka, zwłaszcza artysty - choć nikt nie jest tak łasy na słowa uznania jak poeta. No... może poza jego krytykiem?   Absolutnie nie jest to przytyk, wręcz przeciwnie - treść wiersza (i jego zamieszczenie na forum) dobitnie obnaża paradoks natury ludzkiej i koegzystencję sprzeczności w niej ukonstytuowanej. W tym kontekście ostatnia strofa nabiera tragicznego wręcz wydźwięku:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Te słowa to tak bezradna kapitulacja. Zastanawiam się jednak, czy dla peela nie jest za późno?   Choć przypominam sobie, że posągowi Szczęśliwego Księcia pękło ołowiane serce, bo - jak się okazało - był zdolny do miłości. Ten wiersz silniej przywołuje mi właśnie Wilde'a niż Horacego... "Objawić sztukę, ukrywać artystę - oto cel sztuki." - a ostatecznie sztuka okazuje się być punktem "wyjścia", nie "wejścia".    Słowa uznania dla @Berenika97 - świetna analiza. Prawie nic nie zostało mi do napisania... :D
    • @andrew Dziękuję :) widzę jutro... ładne to. Idealne podsumowanie. Pozdrawiam :) @Berenika97 O to ciekawa uwaga, najpierw podmiot analizuje co właściwie się przed nim jawi, potem przykrywają go uczucia. Dziękuję :) @marzipan Dziękuję - jeśli znajdziesz, chętnie przeczytam twoją interpretacje. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Ładnie nazwane... głębia szarości a powierzchowny błękit...choć tego nie napisałeś, ale próbuje czytać między wierszami :) :))
    • Niebo chmurzaste zaćmiło widok wilgotne krople plamią sukienkę, przez tamę wody smutek dostrzegam dziś spaceruję z deszczem pod rękę. Na rzęsach mżawka włosy przemokły. Jak ja wyglądam? Katar zagościł. Czy ta ulewa przelotną będzie, czy się rozpada już tak na dobre.? Zgubiłam kolczyk, w wielkiej kałuży burza szaleje, jak na estradzie ciemny horyzont dreszcze na ciele mam już kalosze i parasolkę.             Pamiętam…B.J.            
    • @Myszolak niebo? nie... bo szaro :D  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Ten (światło)cień na widok podmiotu niesie z sobą element wzbudzający niepokój. Nie wiem, czy nie poszukać w tym wierszu drugiego dna...   Kontrast zapewne ma źródło w zestawieniu głębi szarości oczu z blaskiem miłości, ale... kto wie? :D
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      ... cudownie ten wiersz płynie. Bardzo dojrzała i przemyślana treść. Piękna forma. Pozdrawiam, Vioara.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...