Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

między niebem a ziemią
zamknięty raj

życie geodeta
chyba bez uprawnień
niewytyczone postanowienia przekraczają granice
refleksje pogubiły ścieżki
błądzą w gęstwinie zaplątanych zamierzeń
i chęci

odwieczne pytanie
stawiać nadzieje na nowo
czy remontować dawne nawyki

w zamieszaniu refleksji
cegła za cegłą
posklejany z emocji
samoprzylepny
gdy go nasączę łatwowiernymi marzeniami

trochę egoistyczny

optymizm

Opublikowano

Bardzo dobra charakterystyka życia optymistki. Podoba mi się ta koncepcja raju na ziemi. :-)))

Tylko wyłowiłam literówkę:
"bł[color=#FF0000]a[/color]dzą w gęstwinie"

Pozdrawiam.
Oxy.

Opublikowano

nie mam zielonego (zielonego, czyli wiosennego poniekąd ;)) pojęcia, jak to jest być optymistą. wcale nie chcę się przekonać, chociaż ostatnio deszcz zapachniał latem. co też życie robi z człowiekiem przez krótkie chwile - zmienia światopogląd dzięki jednemu, ulotnemu wrażeniu.

bywały lepsze, nie? ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


pewnie bywały;)musze Cie jakos na lasso do Krakowa przyciagnąć:):)
dogadaliśmy się z Panem K., że za parę lat przyjadę :D

Dokładnie - jesteśmy wręcz umówieni :)))
(się cieszy)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Ten utwór to niezwykle gęsta, filozoficzna próba przepisania mitu o stworzeniu świata na język fizyki, egzystencjalizmu i czułości.  Odwracasz tradycyjną wizję Genesis. Stworzenie świata nie jest tu triumfem światła, lecz „popełnieniem siebie” - rodzajem ontologicznej pomyłki. Doskonała nicość - zanim powstał świat, panowała pełnia, która nie potrzebowała świadka ani odbicia. Czas i przestrzeń nie są darami, lecz objawami „zużywania się” wieczności. Materia jest tylko „opóźnieniem rozpadu”. Pojawienie się człowieka w wierszu jest przedstawione jako coś niemal nielegalnego - „coś, co nie powinno mieć oczu”. Nasza świadomość to „rysa na nieskończoności”.    Najważniejszy moment wiersza, gdy sugerujesz, że w bezdusznym mechanizmie wszechświata pojawia się coś, czego „nie przewidziała żadna stała” - Czułość. Kiedy dwie skończone, śmiertelne istoty uznają się za „konieczne”, nicość traci swoją potęgę - przestaje być jedynym punktem odniesienia.   "Jesteśmy jedynymi bogami, których stać na luksus umierania" - to paradoksalne stwierdzenie - bogowie (wieczność) nic nie ryzykują, więc ich istnienie jest „tanie”. Nasze istnienie ma wartość, bo ryzykujemy wszystkim.   Proponujesz fascynującą, odwróconą teologię: "Może więc Bóg, nie jest początkiem. Może jest skutkiem."   To człowiek, poprzez swoją zdolność do nadawania znaczeń, „stwarza” boski pierwiastek w pustym kosmosie. Wiersz kończy się bardzo konkretną wskazówką: sensu nie znajdziesz w biologii („w neuronach”) ani w wielkich teoriach. Sens jest międzyludzki. Jesteśmy „błędem” w idealnej ciszy wszechświata, ale to właśnie ten błąd sprawia, że światło w ogóle ma po co płonąć.   Mocny i świetny tekst, dużo pięknych metafor i jeszcze więcej filozofii, w tym  koncepcji ex nihilo.  Fascynujący!    Pozdrawiam. :) 
    • @EsKalisia Fajne :)
    • Jeśli po latach nadal będziecie się kochać, to w temacie miłości nie ma więcej ponad.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...