Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

mój drogi
nigdy nie mów
że powtórzymy

w kącie uśmiech
dla rozbieganych myśli
mówienie o pobłażliwości
uwłacza

gdy zbywasz rozdajac
ciosy nietrafione
po ktorych oczy
pozostają zamknięte

pamiętam jeden błysk
ale nie było fotki
na pamiatkę
nie ma dowodu

że byliśmy

Opublikowano

Napisałbym: "że byliśmy/razem", zapewne burząc Twą koncepcję.

Nie patrząc na tę jedną wątpliwość, wiersz oceniam za naprawdę wartościowy.
Już to, że skojarzył mi się z "Na zakręcie" Osieckiej jest, w moim świecie, bardzo cacy.

Pozdrawiam pochylon.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ten błysk w oku?
to lepsze od fotki jeśli pamięć trwa:D
ta dobra pamięć- oczywiście, złą lepeij polać benzyną i spopielić :D
Ewo, dobry twój wiersz,
poprawiłam literówki, wybacz
Dziękuję Jagódko i serdecznie pozdrawiam:))) Ewa.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Witam Oxywio i miło mi, że się zatrzymałaś:))Serdecznie pozdrawiam
i nie mogę się doczekać!!! Wiosna już idzie!!! Ewa.
Idzie, idzie! Ja też!
Ale nasza miła koleżanka chora... :-( Poczekajmy, aż wyzdrowieje.
A almanachy mam dla Was odłożone.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Zaskoczyłeś mnie! :)))) Cudnie zaskoczyłeś !     Wiersz ma w sobie niezwykłą, niemal eteryczną delikatność. To zawieszenie miłości w przestrzeni niedopowiedzenia - między czyimś wycofaniem („nic”) a czyimś wyczekiwaniem („jeszcze”) - oddaje cały ciężar relacji bez używania wielkich słów. To bardzo piękne! Metafora zbierania światła z powiek „jak pyłku z lustra” jest absolutnie magnetyczna. Jest tu czułość.   Głos jako „dom”, to piękna puenta. To przejście od zachwytu nad czyimś uśmiechem do poczucia absolutnego bezpieczeństwa, w którym „serce zapomina o lęku”, domyka wiersz w sposób bardzo kojący i intymny.   Śliczne! Jestem pod wrażeniem! I mam wielki apetyt na więcej tak wysmakowanej liryki.   Serdecznie pozdrawiam.     
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       Spróbuj komentować wiersze innych - przyjdą i do Ciebie. To proste.  A nie - wstawić, zostawić i wiać. Później jeszcze zostawiać pytanie - dlaczego nikogo nie ma?
    • ~~ Owsiankę na mleku - we wsi Owsianka, podjadała sobie panienka Hanka. Potrawa skisła już lekko - wygódka była daleko ... Kolejne więc pranie czeka ją z ranka ... ~~
    • miłość nie przyszła była tu zawsze ukryta między twoim "nic” a moim "jeszcze” w twoim śmiechu rozsypane światło i do dziś zbieram je z powiek jak pyłek z lustra twój głos to nie dźwięk to dom w którym serce zapomina o lęku    
    • @Maciej Szwengielski Widzi Pan, ja z Panem rozmawiam z szacunkiem,  poświęcam czas by Wyjaśnić  Panu rzeczy elementarne, a Pan zaczyna ironizować. Ja też tak potrafię, czasem mi nawet płacą, ale nie mam takiej potrzeby. Daje Pan dyla z rozmowy, bo się zorientował, że żadne brednie mnie nie przekonają.  Zresztą wie Pan, ja to wszystko już po sto razy słyszałem i czytałem. I jak czytam Pańską korespondencję do mnie, to się tylko uśmiecham. Pana w seminarium przygotowali do urabiania biednych, zaharowanych  ludzi. Ale w dyskusji z intelektualistami Pan jest bezbronny. Dlatego salwuje się ucieczką.   Pan pisze publicznie. Dlatego dbając o zdrowe poglądy Polaków, jeśli będzie trzeba, będę wchodził w polemikę. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...