proszę wejdź do środka

[fel ixir]

w ciszy
o świcie
gdy ptaki się budzą
śpiew usłyszałem
a pieśń była słodka
ktoś mnie zapraszał
proszę
wejdź
do środka

śpiewać zaczęły w milczeniu kamienie
drzewa
zwierzęta
dzieci co nie spały
proszę do środka
wejdź
cudnie śpiewały

świetliste dźwięki zalały świat cały
stałem milczący z twarzą oniemiałą
proszę
do środka wejdź
serce śpiewało

[Pancolek]

oj nie, nie, nie. Przyśpiewka to jeszcze nie wierszoł.

Pancuś

[BARBARA_JANAS]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Prosze wyjdź wierszu drogi...

[Dariusz Sokołowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Viva l'surrealisme! Czy jakoś tak! Mierne, wtórne i mało przekonujące.

[mały_dzielny_toster]

Nie wystarczy ładnych słów pociapać w tabelkę, żeby powstał wierszyk.

[emil_grabicz]

Rozumiem ten stan ducha. Mnie też często wołają różne głosy Natury. Jest nad tym wszystkim
pewna aureola uniwersalnego sposobu na szczęście. Wystarczy dobrze popatrzeć, posłuchać i... wejść do środka. Szczęście czasami przychodzi do nas, ale nieczęsto. Zapuka raz i odchodzi. To właśnie my powinniśmy go szukać. Ono jest najczęściej tam, gdzie nas nie ma. Podoba mi się delikatność i zwiewność wiersza. Pozdrawiam :)

[bad trip]

Enter się zaciął?

[M._Krzywak]

Rozczulające te dzieci, ale wyszedł bełkot, niestety.

[Marlett]

Wiersz do W.

[H.Lecter]

Kosz.

[Messalin_Nagietka]

"z twarzą oniemiałą"
a mozna z jakąś inną częścią oniemiałą?
hihihihihihihihi
już sobie wyobrażam
hihihihihihihihih
MN

[Wałodzia]

Koniec najgorszy.

Puenta wieńczy dzieło; często zdolna je podratować.

Pozdrawiam polecając analizę.