Sonet /MEGAgrafomania, ale fajnie się czyta :))) /

[adolf]

Napisałbym ten wiersz strumykiem lśniącej wody
co zaschłą poi twarz kamiennych szczytów górskich
Skąd płynie nieba strzęp, gdzie puchnie biały olbrzym
i wszystko idzie w dal, prócz marzeń - skromnych, ludzkich.

O niebo palec trze, paznokieć wiecznych szczytów
skąd cząstka leci wzwyż, gdzie nie panuje człowiek
tam kończy się i trwa: świat dni na świata styku
gdzie czas nie znaczy nic, wycieka snem spod powiek.

W niebianskiej studni wiatr mnie błękit i go ściera
Podrywa w górę świat i mieli go na gwiazdy
że nie odnajdą nas nastepne pokolenia.

Być może to i sen, co nic więcej nie znaczy
a życie w nim to żart, kichnięcie światłem nieba
Nie odrywajcie nas! Nam sen nadto wystarczy

[Zbyszek_Dwa]

Owszem fajnie się czyta Adolf:)
Wiersz refleksyjny, lekki
podoba się nawet bardzo.
Ładnie ujęty temat.
Masz dar do pisania.

Pozdrawiam :)

[bazyl_prost]

odkryłem błędne koło w polskiej transkrypcji proszę poprawić

[bazyl_prost]

bo co to za sen, napisz albo zmień ksywe

[złamane skrzydło]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

podziwiam cię za talent do pisania sonetów, masz sporą wiedzę i wena cię nie opuszcza:)
macham

[bazyl_prost]

w kontekście historycznym i fizjologicznym ten wiersz to katastrofa nie fajnie się czyta

[adolf]

dzieki wszystkim ;)

Panie Bazyl co się panu nie podoba.
wiersz jest po prostu bezstresowy, nie nadto ambitny ;P