pereł korale

[anna_rebajn]

że zmarłych łabędzi sylwetek na wodzie
wciąż szukać mi każesz bo przecież są żywe
rozumiem i szukam
znajdując je w tobie
gdy czasem pozwalasz mi także je widzieć

***

żal bardzo mi deszczu że nie jest już deszczem
gdy kształty przybiera wyraźne bolesne
i wzrokiem nie gardzi co widzieć chce więcej
by w końcu zamienić je w perłę na rzęsie

i rzęsy mi szkoda że rzęsą już nie jest
gdy w pereł korale ubrana za długie
jak wieczór jesienny pokrywa się cieniem
o którym tak długo tak trudno jest mówić

a zmarli

wracają
tak wiosna po wiośnie
z uśmiechem co przeszedł już z babki na matkę
z ruchami dziewczynki bo takie są wiotkie
jak dłonie co w myślach już tylko są wiatrem

(nie trzeba się bać)

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Baba_Izba]

Wiersz, do spokojnego przeczytania, zastanowienia się, zadumy.
Przeczytałam, zamyśliłam się. Podoba mi się.
Pozdrawiam
- baba

[Judyt]

Baba dobrze mówi, ale dodam tak rzutem oka tylko,
że troche za dużo'tak, jak, gdy' uszczuplić szczegół
i piękny zadumą; płoniaście,J.