Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

*****mojej córeczce


Król
załzawił dziś Królewnę
i odszedł na wygnanie.

w krainie kocham cię wciąż ciepło
pulchnieją słowa a wokół w ciszy rozrasta
się Straszne Królestwo.
telegramy dotknięć mogą go nie powstrzymać.

świat przeogromny jest gdy patrzę nań przez ciebie.
piszę z niego potem dreszcze.
przepraszam.

moja buzia zupełnie mnie dzisiaj nie słucha!
wybaczysz mi?

Opublikowano

Król się dzisiaj przed nami obnażył,
ale król, nawet jak jest goły, to zawsze jest królem
w pięknych, królewskich szatach.
Mnie się ten wiersz zupełnie nie podoba, nie podoba mi się,
że wzrusza, że jest dobry, nawet to, że jest bardzo dobry.
"moja buzia zupełnie mnie dzisiaj nie słucha!
wybaczysz mi?"

Pozdrawiam,
w odcieniu żółci
- baba

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


chciałbym natychmiast zaznaczyć, że wszelkie komentarze niezgodne z powyższym wzorcem,
są niedopuszczalne i zakazane.

Adam

Z ogromną przyjemnością i wewnętrznym przekonaniem dostosowuję się do słusznych zaleceń Autora.
Mądrze, przekonująco, czule, opiekuńczo, pięknie, ech... - uciekam, bo się roztiurlikuję.

Pozdrawiam - Córeczkę też :))
kasia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


wiedziałem, że nikt mnie nie posłucha. powinienem dodać: "chyba, że za opłatą"
:))
proszę mnie nie zawstydzać, już godzinę krążę wokół tego komentarza i chyba najbardziej podoba mi się ta część : "Mnie się ten wiersz zupełnie nie podoba". I tego będę się trzymał!
Przykro mi z powodu żółci - okropny kolor - do twarzy w nim tylko tulipanom
(i kaczeńcom)

Dziękuję bardzo
cieszę się, że się nie podobał :) (wciąż się tego trzymam)
Pozdrawiam,
Adam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


chciałbym natychmiast zaznaczyć, że wszelkie komentarze niezgodne z powyższym wzorcem,
są niedopuszczalne i zakazane.

Adam

Z ogromną przyjemnością i wewnętrznym przekonaniem dostosowuję się do słusznych zaleceń Autora.
Mądrze, przekonująco, czule, opiekuńczo, pięknie, ech... - uciekam, bo się roztiurlikuję.

Pozdrawiam - Córeczkę też :))
kasia
A jednak się pomyliłem:)
Muszę wymyślić inny wzorzec - zdecydowanie.

Oczywiście przekażę przy najbliższej okazji ;)


Dziękuję jak potrafię najpiękniej
i pozdrawiam
Adam

roztiurlikuję? Fantastyczne:))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Z ogromną przyjemnością i wewnętrznym przekonaniem dostosowuję się do słusznych zaleceń Autora.
Mądrze, przekonująco, czule, opiekuńczo, pięknie, ech... - uciekam, bo się roztiurlikuję.

Pozdrawiam - Córeczkę też :))
kasia
A jednak się pomyliłem:)
Muszę wymyślić inny wzorzec - zdecydowanie.

Oczywiście przekażę przy najbliższej okazji ;)


Dziękuję jak potrafię najpiękniej
i pozdrawiam
Adam

roztiurlikuję? Fantastyczne:))

Wiesz, ja myslę, że się nie pomyliłeś - bajkę można odbierać jako drastyczną, ale świadczacą o ogromnej świadomości peela na temat otaczajacych realiów, przed którymi chce swoje dziecię chronić.
Mnie ujęła ta gorycz i nadopiekuńczość - takie nietuzinkowe podejście do tematu, celem wprowadzenia w życie - i to w tym wierszu jest piękne, jest prawdziwe.
Nie oszukujmy, zwłaszcza dzieci; życie, to nie bajka - to_be_baja - to_je bój!

Ale tyś tu zarządca - a to tylko takie moje subiektywy

Miłego dnia :)
kasia
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


A jednak się pomyliłem:)
Muszę wymyślić inny wzorzec - zdecydowanie.

Oczywiście przekażę przy najbliższej okazji ;)


Dziękuję jak potrafię najpiękniej
i pozdrawiam
Adam

roztiurlikuję? Fantastyczne:))

Wiesz, ja myslę, że się nie pomyliłeś - bajkę można odbierać jako drastyczną, ale świadczacą o ogromnej świadomości peela na temat otaczajacych realiów, przed którymi chce swoje dziecię chronić.
Mnie ujęła ta gorycz i nadopiekuńczość - takie nietuzinkowe podejście do tematu, celem wprowadzenia w życie - i to w tym wierszu jest piękne, jest prawdziwe.
Nie oszukujmy, zwłaszcza dzieci; życie, to nie bajka - to_be_baja - to_je bój!

Ale tyś tu zarządca - a to tylko takie moje subiektywy

Miłego dnia :)
kasia
Zarządca jest pod wrażeniem subiektywów. takie mam podejście do tematu, chociaż wiersz ma też kontekst jeszcze bardziej osobisty i bałem się że reszta utonęła w tym kontekście. Widzę, że jednak nie jest tak najgorzej.
Dzięki
i nawzajem.
:)
Opublikowano

Wiersz jest bardzo czuły. Kochasz tę swoja córeczkę i chcesz ją chronić

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Każdy się musi zderzyć z oh, baby, baby, it's a wild world Mówisz jej w tym wierszu więcej niż chciałbyś i dlatego

to zdanie przypomina zresztą mowę dzieci. A córuś mała, jeszcze sama nie czyta, tak wspomniałeś. Opowiadaj jej dobre bajki, nie załzawiaj, Adaśku.
[quote]Król
załzawił dziś Królewnę
bardzo się podoba.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


bardzo się podoba.
To dziecinne zdanie, to jest tak naprawdę cytat (z niej),
To jest jednocześnie powód i pointa.
To jest peel i adresat.
A wiersz to zarówno odpowiedź jak i pytanie
o powinność i niemożność.
i trochę tu tęsknoty, strachu, prawdy i bajki.

Adam na kozetce :))))
No to zamordowałem dalsze interpretacje chyba :))

Dziękuję Franiu,
Pozdrawiam
Adam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • poeta to na ogół człowiek pośród ludzi samotny 
    • śnieg śnieg śnieg chłodna radość duszy białość wokół mnie cichuteńko pruszy
    • @Arsis łaska Boga jest piękniejsza niż jakiś tam wszechświat:)
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Simon Tracy Rozumiem! Towarzystwo kota lub psa, a nawet samotność jest w wielu przypadkach odpowiedniejsze.
    • Gdzie oni są? Otóż pełno ich jest, całe zatrzęsienie w gwiazdotwórczej otchłani.   Gdzie są?   Wszędzie.   Wnikają w sny. W marzenia. W tęsknoty. Rozsadzają sobą rozpędzone strumienie czasu.   Zaciskam powieki – widzę ich.   Otwieram – widzę.   Czuję ich obecność poprzez mury zimne i ciężkie. Przez stare cegły...   Wtedy, podczas misterium w pulsującej ekstazie drgających świec, dostępuję obecności...   Przez te ściany zimne. Poprzez popękane tynki, mury tajemne…. Widzę ich. Czuję. Wtedy, kiedy deszcz. Letni deszcz majowy. Wtedy, kiedy szarość pochmurnego dnia sączy się przez szczeliny zaciągniętych storami okien...   Wtedy, kiedy…   Kiedy to było? Pamiętasz?   Dlaczego milczysz? Spójrz, jakoś tak mi tutaj samemu… Ale… Deszcz stuka w okna. W blaszane parapety.   Bulgocze w rynnach…   Czy to miał być wiersz? Nie sądzę. Więc, co? Co to miało być? Nie wiem. Nie mam pojęcia.   Może ty wiesz?   Wiesz?   Powiedz coś. Cokolwiek. Powiedz, pomimo milczenia i szumu.   Pomimo ciszy samotności.   I pomimo milczącej ekstazy smutku tak wielkiej, że aż otępiającej. Zniewalającej wszelkie poruszenie jak w chorobie Parkinsona.   No i popatrz, miał być wiersz a wyszło jak zwykle nie wiadomo, co.   Ciii… Stukania w przedpokoju zwiastują czyjeś przybycie. Czy to ty, ojcze? Przyszedłeś po coś? Zapomniałeś czegoś?   Ojciec przychodzi na ogół we śnie. I tak jakoś majaczy niczym fatamorgana.   Lecz tym razem to nie on…   Wiesz, kiedy zaciskam mocno szczypiące powieki dużo światła nas wówczas dzieli. Nawarstwia się wtedy twoja nieobecności, potęguje się i lśni. Jak ten blask na skraju. W widnokresie zalęgły.   W słońcu kładącym się do snu. Tu i tam. Tu i ówdzie. Wszędzie. Po wielokroć…   No i popatrz. Ach, stałaś się znowu kamieniem. Nieczułą cząstką wygaszoną w sobie.   Jestem tutaj. Jestem. A ty?   Mech porósł płaszczyzny kamienia. Zielone ściany. Mechate. Miękkie i wilgotne…   Za dużo tu nieścisłości. Kiedy staję obok domu umarłych dawno temu dziadków, słyszę jak rozmawiają ze sobą, w środku. Rozmawiają i śmieją się. Padają przytłumione słowa gości. Wszystkich tych, których już nie ma. Nie wchodzę do środka, do tego wnętrza przeszłości. Dawno minionej strugi. Ale nie. To dzieje się na nowo. Oni są tutaj. Oni są. Czuję ich obecność,   Patrząc w dal. W ten skraj zielonej łąki. Podmokłej.   Tej łąki zwieńczonej strumieniem perlistym i lśniącym…   A więc tam.. Tam daleko…   Spójrz. Spójrz tak, jak mogłabyś spojrzeć, będąc razem ze mną w tej oazie nieskończoności…   Spójrz!   Horyzont ugina się od szaro-słonecznej, od tej melancholijnej kwintesencji zmierzchu w liliowych powabach i lśnieniach.   Od tego czegoś, co umyka wyobraźni a co istnieje wiecznie. Na zawsze…   Wtedy, kiedy patrzy się poprzez płot z rozrosłego znienacka gladoilusa...   Stoję na zewnątrz małego parterowego domu i nasłuchuje rezonującej bieli ścian. Tej bieli oddychającej. Werandy. Okien uchylonych. Sieni… Nasłuchuję głosów. Śmiechów i szeptów. Wszystkich tych dawno minionych emocji. Nieaktualnych już, choć wciąż istotnych z punktu widzenia wieczności. A więc słyszę te zapamiętane z dzieciństwa, z młodości... Głosy dziadków, których ciała rozsypały się już dawno w pył.   … a więc te głosy, te szepty dawno umarłych już gości… … umarłych, zmarłych, skamieniałych…   Wracam do początku…   Czuję każdą barwę dźwięku. Każde wibrato… Wyczuwam wszystko jak pies, któremu podkłada się pod nos przedmioty powszechnego użytku.   A więc czuję ich. I wiem, że są.   Rozmawiają ze sobą. O sobie. I o sprawach wszechrzeczy. O tych wszystkich kwestiach…   Kto tu jest?   Dziadek wyszedł na chwilę…   Nie. Nikt nie wyszedł. Oni są wiecznie wewnątrz czegoś, co jest nieograniczone i niepojęte…   Oni są wewnątrz...   Nie widzę ich, ale słyszę… Wprawdzie słyszę jakoś tak, jak się słyszy przytłumione dźwięk zza ściany.   Jakoś tak…Słysze ich, jakby świętowali. Bo świętują.   Tam wciąż komuś winszują i składają życzenia. Śpiewają cicho harmonicznymi głosami pieśni.   Imieniny. Urodziny…   Jedno i drugie.   Wiecznie…   Pobrzękują sztućcami, filiżankami, talerzykami...   Tymczasem na zewnątrz trwa przytłumiony blask wiecznego zmierzchu. Pachnący maciejkami zmierzch, któregoś czerwcowego zmiłowania, którejś wczesnej jesieni…   Spójrz, tak moglibyśmy się kochać. Tak miłować, splatając dłonie… Tak moglibyśmy… Lecz…   Wiesz? To nie ten wszechświat. I czas. To nie ta otchłań gorejącego bytu. Tutaj wszystko jest już minione. Niespełnione. I tęskne.   Tutaj wszystko jest przytłumione w kolejnych fazach okrutnego mijania. Tutaj wszystko jest świeże. I więdnące. I uschnięte zarazem. Tutaj wszystko jest…   Wiesz, za dużo tego wszystkiego. Za dużo tej przeszłości. Tych rozsypanych resztek dawnego życia. Jest. To znowu tak jakby nigdy niczego nie było…   A nawet, jeśli jest, to jakieś takie minione. Nieaktualne. Jakieś takie post… Dużo tu tego. Dużo. I jakoś tak strasznie mało…   Pamiętasz? Wtedy, kiedy ktoś chciał ci coś powdowieć?   Lecz nie zdążył. … więc nasłuchujesz echa…   I jesteś coraz dalej od polan. Od tej woni igliwia. Oddalając się, oddychasz płytko przegrodzona kratą gęstego powietrza...   I jesteś ogłuszona ciszą, która zwiesza się gałęziami do samej ziemi płaczącej wierzby. … co przegląda się nad wodą, nad wartkim strumieniem hałasującym perlistym milczeniem …   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-01-24)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...