naiwnie

[Bernadetta1]

na dłoni
zakorzenił się pejzaż

w powielonych źdźbłach
niczym skoszony cień układa się
zapach trawy
drzewa szumią nadzieją
że te styczniowe
nie odbiorą im wdzięku w tasowanym szumie
liściennego tarota

strumyk obmywa głazy
skąpane w naiwności wygładzenia
kształtów

kradnę wszędobylskie promienie
słońce dojrzało świetlistą pomarańczą

dłoń zahipnotyzowana moim oddechem

nie przewidziałam
siły grawitacji

[Baba_Izba]

Pięknie namalowany obraz życia.
"drzewa szumią nadzieją
że te styczniowe
nie odbiorą im wdzięku w tasowanym szumie
liściennego tarota"
Wiersz płynie spokojnie, pozostawił mnie w zadumie,
nad losem człowieczym.
Serdeczności
- baba

[bestia be]

ciekawy zyciowa ilustracja
pozdrawiam bestia

[HAYQ]

gra tu u Ciebie Bernadetto piękna muzyka i nic nie przeszkadza w zetknięciu z grawitacją.
Świetnie opowiedziany obraz. Czy naiwnie? Chyba nie, raczej niewinnie :)
Pozdrawiam.

[M._Krzywak]

Myślimy nad pierwszymi wersami - czy jest to prawda "tout court"? Raczej nie. "Pejzaż zakorzeniony" tworzy dość osobliwe wyobrażenie samego "pejzażu", który "wrósł", stworzył wzór na dłoni, ba, coś na kształt tatuażu. Niech będzie, podmiot jest tylko świadkiem zjawiska, możemy uwierzyć mu na słowo. Czytamy dalej:
Trawa wskazuje na pejzaż powiązany z naturą, czyli w jej symbolice szukać musimy sensu. Motyw pór roku, który tutaj się przewija, (korzystając z tradycji literatury) - wskazuje zarówno na cykliczność życia człowieka, oraz na czas. Waloryzacje subiektywne przyrody zaczęły się dużo lat temu (np. Karpiński) i jak widać, trwają do dzisiaj.
Podmiot jest obserwatorem, refleksyjnym myślicielem, w dodatku wrażliwym. Poetycki opis przyrody, gdzie zaznaczony jest niepokój, naiwność, obawa. Podmiot "kradnący promienie" (słońce, symbol energii, ciepła, życia) stawia siebie w dość osobliwej sytuacji - z jednej strony to widz przedstawienia (tutaj pierwsza uwaga - tak ruchomy "pejzaż" na dłoni zdaje się być za mało statyczny jak na pejzaż ;), który staje się uczestnikiem, który, patrząc z kontekstu - dokonuje ruchy wertykalnego (najpierw patrzy na dłoń, potem [grawitacja] wbija się w nią. (przy okazji - wers: "dłoń zahipnotyzowana moim oddechem" jest do wycięcia, albo do całkowitej przeróbki). Można powiedzieć, że podmiot skłania się ku ziemi niczym "skoszona trawa" i tutaj rozjaśnia się treść wiersza - to jest o życiu, bo:
- "skoszenie" to obawa przed unicestwieniem, dość nagłym i brutalnym, a jednak potrzebnym (pamiętamy o kanonach europejskiej tradycji -Hezjod, Wergilusz - i tym, czym jest czas określony w przyrodzie)
- styczeń - zima to pora umierania, nadzieja - zaraz potem wiosna - odrodzenie
- strumień obmywający głazy - bardzo ciekawy wers, bo głaz jest naiwny, przekładając to na kontekst podmiotu, myślę, że mamy do czynienia z myślą o wiecznym pięknie, młodości, że strumień (przełóżmy to na czas) nie będzie niszczył tego naszego teraz. Niestety, siła grawitacji przypomina o sobie.

Zostawiam kilka myśli. Jestem na tak, oprócz jednego wersu ;)

Pozdrawiam.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki serdeczne Babo:)...to jest faktycznie zaduma nad przemijalnoscia:)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Bestio:):)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jesli nie naiwnie to mi miło:):)...jesli gra cos w duszy , to tym bardziej:)pozdrawiam:0

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Michał za taaki wyczerpujący komentarz:)..odczytałes dokladnie intencje autorki;)...no juz teraz wiem , który wers do wycięcia;)...dłon zahipnotyzowna oddechem,miała świadczyc o obawie przed unicestwieniem, naruszalnościa tego, co i tak czasem mze wydawac sie ulotne, nietrwałe.Bo choc porzadek świata moze wydawac sie ,,trwale zakorzeniony'' jest to tylko złudzenie, nic nie trwa wiecznie;)...pozdrawiam;):):)

[teresa943]

bardzo plastycznie namalowana zaduma nad życiem, coś jak "ciche dumanie duszy"...pięknie Ci to wyszło i zgodnie z prawem natury... nic nie trwa wiecznie, uroda, wiedza i zdrowie są ulotne jak chwile...hmm, zmyśliłam się...tak melodyjnie zanusiłaś...dobry wiersz Beatko :))
Pozdrawiam serdecznie
- Krysia

[mały_dzielny_toster]

Ładnie. Może zbyt dosłowne, ale zgrabne i bardzo plastyczne.

pozdrawiam grzankowo ;)

[Nechbet]

posród tych wsystkich zachwytów -
- napiszę, że nie dla mnie takie pisanie, nie piszę, że źle, ale po prostu nie lubię takiego "wierszowania", więc na temat formy i pozostałych "składników" nie wypowiem się, bo ciężko mi było przejść przez wiersz
- nie ta poetyka :)

pozdrawiam serdecznie
Marta

[kasiaballou]

Mniej mi się podoba od poprzednich, ale czytałam.

pozdrówki :)
kasia

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dzieki Teresko:)...fajnie ze wpadłas z wizytą:):0pozdrawiam:0

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tosterku dzieki:)...mam nadzieje, że samopoczucie juz lepsze i nigdzie sie nie wybierasz:)..licze na dalsze komentarze;)pozdr.

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj Marto:):)...no kazdy ponoc ma swój gust:) pozdrówki przesyłam za to;)

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

witaj Kasiu:):)...dzieki za wizyte...z pewna obawa wstawiałam ten wiersz, wiec i tak dobrze, że w miare sie spodobał:):)...pozdrawiam cieplutko cmok:)

[mały_dzielny_toster]

Nie nio właśnie jakaś Klaudia nicole mi nawrzucała że mam nick żałosny i jestem dziecko i nerwy mi podskoczyły... aaargh....

[Bernadetta1]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jestes dzielny jak kazdy toster:);)...i niech wrzucają, ale grzanki;)pozdr.

[Klaudia nicole]

Biedactwo tylko zapomniałaś dodać że to ty pierwsza nazwałaś dzieckim,ale chyba ty nim jesteś ,bo skarżysz sie pod swoim wierszem,żałosne....