Zgłoś
-
Ostatnio w Warsztacie
-
Berenika97 8 358
Świetny tekst!
Bardzo lubiłam filmy Kieślowskiego, nawet niektóre oglądalismy na etyce.
Jego przywołanie w wierszu od razu narzuca konkretny filtr - szarość blokowisk lub kamienic, głęboka psychologia ukryta w codzienności i to specyficzne, egzystencjalne "zawieszenie".
Najbardziej poruszający jest fragment o "smutku, który dopiero przyjdzie". Ciekawe ujęcie - zazwyczaj smucimy się z powodu przeszłości - tutaj smutek jest jak nadchodząca burza, czujemy go w powietrzu. Jakby mamy do czynienia ze stanem lęku egzystencjalnego, bo każda chwila ma swoją datę ważności. Zakończenie jest świetne - "Uśmiech jak wspomnienie w trakcie tworzenia" sugeruje świadomość chwili.
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 67 odpowiedzi
- 1 438 wyświetleń
-
- 60 odpowiedzi
- 1 333 wyświetleń
-
- 42 odpowiedzi
- 761 wyświetleń
-
- 34 odpowiedzi
- 781 wyświetleń
-
- 31 odpowiedzi
- 841 wyświetleń
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@𝑍𝑢𝑧𝑎 Obraz dziecka stojącego w kącie - cichego, już niepytającego o winę - jest bardzo poruszający. I właśnie ta cisza w wierszu boli najbardziej. Ostatni wers o wodzie, która stała się mętna to metafora o tym, co przemoc robi z całym życiem, z całym wewnętrznym światem dziecka, które nie miało na to żadnego wpływu. Ważny tekst. -
Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano
@Dori czy trudno żyć z sobą w zgodzie mordeczka w lustrze się śmieje siać szczęście wokół na co dzień być może będzie weselej :)) -
Przez Proszalny · Opublikowano
"jak po nocnym niebie sunące białe obłoki nad lasem jak na szyi wędrowca apaszka szamotana wiatrem jak wyciągnięte tam powyżej gwiaździste ramiona wasze a tu są nasze, a tu są nasze, a tu są nasze" Myślę, że Klaruchna stała się jednym z obłoków nad lasem. Dzięki niej niebo jest blisko. Na wyciągnięcie ręki. Chciałbym mieć za kim tak tęsknić. Klaruchna... nadal jest piękna. -
Przez LessLove · Opublikowano
@Gosława Dziękuję. Tak to poczułem. Tobie tego nie napisałem, ale język poezji, w której , wiadomo, wszystko jest możliwe, bo przez nas powoływane do życia, jest językiem spontanicznym uczuć, modlitwy. Dla kogoś "językiem aniołów", dla kogoś językiem podświadomości, rozmową nieskrępowanego id z ego, ignorującą doświadczenia superego. Pozdrawiam. -
-
-
Najczęściej komentowane
-
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne