Grzech

[Michal Mis]

Śniegiem zabieliło
miasto zapadło w ciszę
to nie czas na miłość
raczej na grzane wino
ciepłe łóżko i sen.

Świat jak pęknięty dzban
rozlał się zza szyb
obojętny z tej perspektywy
wypija ze mnie śmierć,

Cierpkim słowem wzlatuje
ponad brudną biel
pozostawiam niedokończone
światło i cień

w chwili tej rozsmakowany
zapominam co to noc
i co to dzień
zbieram myśli wybrakowane
scalam w trywialny gest

Z dali woła mnie życie
lękliwy głos jego słyszę
bez litości dopada mnie strach
w jego szponach jak glina
spadam, umieram i rodzę się
jeszcze raz.

[Zuźka]

Naprawdę dobre.
Bardzo mi się podoba.
Pozdrawiam
Zuza ;)

[kasiaballou]

A ja uważam, że to taki "grzech pobłogosławiony" ...
Wiersz taki/ siaki ale słonka i śnieżnych zasp (tylko takich ) życzę :)
kasia.

[Baba_Izba]

Jak śnieg i grzaniec, a w tle łóżko,
to nie jest źle!
Pozdrawiam
- baba