Wrak życia

[asiex]

Na skale samotności.
Stoję. Ja.
Łza kapie,
jedna za drugą.
Do morza rozpaczy.

Skazali mnie
na wieczne zapomnienie.
Nie widzę
światła nadziei.
Sama na końcu świata.

Odchodzę na długo.
Tylko ja.
Nie zatęsknię.
Na pewno.
To wiem.

Zostawili samą,
by uwolnić się ode mnie.
Horyzont płacze
nad losem samotnej.
Zapomnianej na zawsze.
__

Pisane dawno i na złość Komuś, lecz jakże uniwersalne dla wielu osób...
Publikuję na prośbę Przyjaciółki.

[andrejch]

no :)

[asiex]

no? Naprawdę obszerny ten Twój komentarz...

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

Niezły. Dobrze wykorzystujesz swój styl. Muszę jednak powiedzieć, że treść drugiej strofy niespecjalnie mi się podoba... w porównaniu z pozostałymi trochę zbyt prosta treść.

[asiex]

[quote]treść drugiej strofy niespecjalnie mi się podoba

Można dokładniej, bo jestem nieco ciemna?

[Przemysł Ś-wiersz-cz]

[quote]Można dokładniej, bo jestem nieco ciemna?

Ciężko mi tu coś dokładniej powiedzieć... to takie subiektywne odczucie z mojej strony. Ale tak na przykład "światła nadziei" - wiem że użyłaś tego epitetu z zamysłem, ale ja bym tu coś innego wstawił. Poza tym ta 'wieczność' jest raczej zbędna.

Nie mam zwyczaju poprawiać czyichś tekstów (autor wie najlepiej, co i o czym pisze), ale tu poleciłbym coś takiego:

Skazana
na zapomnienie.
Nie widzę.
Stoję na krawędzi
sama na końcu świata.

Drobne poprawki (nie chodziło mi tu o całkowitą zmianę), możesz z nich skorzystać lub nie, według uznania.