Brutto czy netto oto jest pytanie

[karolina_plinta]

ręce które drżą
pytam czy rozsypią się w proch

muszę być trzy razy lepsza szybsza bardziej wymienna
uczucia – papka ofiara tarki

nie chciałam podejmować decyzji
więc nie mam już prawa głosu

(spośród niezliczonych tożsamości
przeznaczono mnie na orsej)

jeszcze nie raz uśmiechnę się z ekranu
obcy nam krzyk wyleci innym głośnikiem

powiesz: przestań być tania
ale we mnie będą już tylko same promocje

[Maciej_Satkiewicz]

Niepokojące.

[Katarzyna Leoniewska]

O nie, nie, nie! Prawo głosu zawsze masz - bez względu na decyzję czy ich brak :)
Nikt nikomu ust nie zamyka. :)

[Maciej_Satkiewicz]

głos wydobywa się z gardła, nie z telewizora? tak myślę

[karolina_plinta]

Oj dajcie spokój, zachowujecie się jak parapsycholodzy. To nie jest wiersz o mnie, tylko o tym, co wokół.

[Maciej_Satkiewicz]

Dlaczego napisałem "Niepokojące"?

Wiersz realizuje tytułową parafrazę. Widzę tu taki obrazek: podmiot liryczny (raczej młoda dziewczyna) patrzy na własne ręce (wrażliwe, żywe, drżą) i poddaje się refleksji, wychodzi poza siebie by spojrzeć z zewnątrz i dokonać krótkiego opisu/podsumowania/diagnozy. Kłania się tu (totalnie odmieniony) Hamlet (oczywiście skojarzenie wzięło się z tytułu).

Tymczasem nagle pojawia się tu druga osoba (skąd? po co?) i (stylizowanym) stwierdzeniem/sugestią/próbą pomocy strąca naszego Hamleta z powrotem w jego skórę, brutalnie zostaje odebrana mu "wolność", w jednej chwili poparzony pozbywa się swojej autorefleksji i ucieka z powrotem w brutto i netto, mówi "we mnie będą już tylko same promocje" i odwraca wzrok jak nie przymierzając dziwka.

Wiersz niepokojący, ale jakby niekonsekwentny, z jednej strony mamy szczerą próbę wyjścia z więzienia, a z drugiej - niewolniczą jego akceptację, afirmację, bunt przeciw próbie pomocy.

Myślę, że właśnie dlatego odczytaliśmy wiersz nieco inaczej. Jego wymowa nie zgadza się z tym, o czym.. mówi.

Pozdrawiam )