Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Fraszki- Poczet pisarzy polskich

ireneusz paprocki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

ireneusz paprocki

ireneusz paprocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

,,Ignacy”
Krasicki zacny biskup Warmii,
wciąż kler mysz(oida)kami karmił.

,,Mikołaj”
Rej raz miał, raz nie miał gęsiego języka,
więc literatura sławi sławnego magika.

,,Adam”
W Polsce coraz więcej dziadów żyje,
Mickiewicz w tytule tego nie kryje.

,,Juliusz”
Słowacki nie miał wsparcia wśród potomnych,
lecz obecnie należy do pisarzy przytomnych.

,,Jan”
Kochanowski pierwszy pisarz w Polsce,
kiedy pisał Treny- Bóg zabrał mu słońce!

,,Władysław”
Reymont pisał o uroku wsi,
gnój do gnoju, Jagna dla spokoju.

,,Ignacy”
Kraszewski wiele książek nakreślił,
lecz każdą z nich o tej samej treści.

,,Eliza”
Orzeszkowa o Niemnie pisała
szkoda, że NIE MNIE opisała.

,,Maria”
Konopnicka kreśliła o niedoli,
dlatego nowela przy niej stoi.

,,Stanisław”
Wyspiański opisał ,,Wesele”,
,,Złoty róg” na pocieszenie.

,,Konstanty”
Gałczyński napisał wiele wierszy,
dorównał Safonie, albo był pierwszy?

,,Czesław”
W siatkę na motyle Miłosz złapał wenę,
która podarowała Nobla-zadośćuczynienie!

,,Jan, Izydor”
Sztaudynger znany chwat,
fraszkami opiewał świat.

,,Wisława”
Szymborska na piedestale stoi,
mózgu elektronowego się nie boi.

,,Henryk”
Sienkiewicz zatopił Polskę,
lecz,,Krzyżacy” podali jej rączkę.

,,Władysław”
Broniewski chciał zdobyć serce Broni,
lecz nie miał sztywnego bagnetu na broni.

,,Bolesław”
Wśród krytyków trwa codziennie zażarta walka,
czy Prusa wykreowała nadmuchiwana ,,Lalka”?

,,Julian”
Tuwima,, Ptasiego radia”-
nie zastąpią żadne radia!

,,Jerzy”
Andrzejewski z diamentem walczył,
popiół był jednak o wiele twardszy.

,,Roman”
Kolumbowie Bratnego uciekli,
żołnierze Armii Ludowej- wściekli!

,,Tadeusz”
Jego poezja opiewała parki,
liście i czarne chryzantemy.
Jednak RÓŻE WIC Znały
aż motylom zakazały.

,,Witold”
Gombrowicz uciekł za Atlantyk,
pozostał ,,Trans-Atlantyk”, jako antyk!

Sławomir
Czeszka tańczyła aż złapała ją kolka,
gdyż Mrożka ,,Tanga” nie zastąpi polka.

Stefan
Żeromski dostrzegał niedolę bezdomnego,
lecz obecnie Sejm nie chce widzieć tego.

,,Przepraszam!”
Wszystkich pisarzy nie opisałem,
gdyż z pamięcią przegrałem.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      upał jak w Afryce

      Przez Migrena · Opublikowano

      @andrew   bardzo plastyczna poezja.   myśli pobiegły mi za Manetem.   za jego wizjami;)  
    • aniat.
      Bezruch

      Przez aniat. · Opublikowano

      @karenka Dziękuję. Cieszę się, że tak odebrałaś mój wiersz. Właśnie tak pięknie jest, gdzie jestem teraz. Pozdrawiam. @Berenika97 Dziękuję za komentarz. Cieszę się, że złapałaś tę chwilę.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      bezimię

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Migrena uderza realizmem, generuje głębokie zrozumienie- i to jest genialne!
    • Migrena
      Droga Luizy

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Berenika97   to jest zapis powolnego odklejania się tożsamosći od własnej obecności   luiza nie znika nagle tylko rozprasza się w rutynie gestów i grzeczności aż zostaje z siebie tylko funkcja w świecie który nie pyta o imię   kapitalnie   uchwycilaś  napięcie między byciem a jego pozorem .   z  cichą erozją   podmiotowosci która dzieje się bez dramatów ale  bez powrotu.   poezja z wyższej półki   tak jest.    
    • Migrena
      bezimię

      Przez Migrena · Opublikowano

      bezimię najpierw zniknęło echo. powiedziałem swoje imię. wróciła tylko cisza. cisza, która wyglądała, jakby już wcześniej wiedziała, co miałem powiedzieć. od tego dnia świat zaczął oszczędzać na mojej obecności. drzwi zamykały się odrobinę za wcześnie. fotokomórki nie zawsze mnie widziały. pies sąsiadów przestał odwracać głowę, kiedy przechodziłem. w sklepie kasjerka podała resztę człowiekowi stojącemu za mną. uśmiechnęła się. mnie nie zauważyła. myślałem, że to przypadki. przedmioty przestały stawiać mi opór. usiadłem na krześle, a drewno pod moim ciężarem nawet nie skrzypnęło. materac przestał pamiętać kształt mojego ciała, jakbym ważył mniej niż cień. stałem się tak lekki, że bałem się, iż przestanę odciskać stopy na podłodze. potem zaczęły znikać zdjęcia. ramię żony obejmowało powietrze. córka śmiała się do kogoś, kogo aparat już nie pamiętał. spytałem ją, kto zrobił to zdjęcie. popatrzyła na mnie długo. w jej oczach nie było już mojego odbicia. wzrok prześlizgnął się po mnie tak gładko, jakby patrzyła na dobrze umyty kafel. byliśmy sami w pokoju, ale ona zaczęła już powoli wietrzyć po mnie powietrze. w ustach miałem smak świeżo rozkopanej ziemi. dotknąłem kuchennego blatu. miałem wrażenie, że to nie ja go dotykam. jakby nawet dotyk musiał najpierw przypomnieć sobie moje imię. tej nocy usłyszałem, że ktoś chodzi po mieszkaniu. nie szukał mnie. szukał miejsc, w których kiedyś byłem. jakby upewniał się, że naprawdę zniknąłem. rano wszystkie lustra były zaparowane. na każdym ktoś zostawił ślad dłoni. nie od zewnątrz. od środka. ścierałem parę rękawem. szkło było ciepłe. jakby ten ślad zostawiono po tamtej stronie. zacząłem mówić głośniej. stawiać cięższe kroki. trzaskać drzwiami. hałas wracał. tylko nie do mnie. z każdym dniem pamiętałem mniej. nie dzieciństwo. nie twarze. pamiętałem coraz mniej samego siebie. któregoś ranka nie potrafiłem przypomnieć sobie własnego głosu. otworzyłem usta. wyszedł z nich oddech. cudzy. jakby ktoś od dawna ćwiczył go we mnie. ostatni raz spojrzałem w lustro. stał tam mężczyzna. wyglądał dokładnie jak ja. tyle że był spokojniejszy. bardziej prawdziwy. pozbawiony mojego błędu. uśmiechnął się z ulgą. jak ktoś, kto przez wiele lat czekał, aż właściciel wreszcie opuści dom. podniósł rękę. nie zrobiłem tego samego. to nie było odbicie. to był gest pożegnania. odwróciłem się. za plecami nikogo nie było. kiedy spojrzałem ponownie, lustro było puste. po raz pierwszy w życiu odbicie zniknęło przed człowiekiem. stałem na środku ulicy. czułem, jak czas przepływa przeze mnie, nie zostawiając we mnie żadnego śladu. od tamtej chwili ludzie coraz częściej przechodzili obok mnie. czasem na ułamek sekundy marszczyli brwi. jakby prawie mnie pamiętali. jakby zaraz mieli wypowiedzieć moje imię. ale świat był szybszy. to wystarczało. świat nie odbiera życia. po prostu pewnego dnia przestaje pamiętać, że kiedykolwiek byłeś.      

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...