Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

komu mózg lasuje
laur innym przyznany
temu ino[color=#FF0000]@[/color]sznur_ek
po.pl
ątany.

kto miast rajtuz mamy
obcych sięga gaci
ten chwały nie zyska
a nuż* znowuż straci

*uwentualnie scyzoryk

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Co Wy z tym Panem? Nie, no nie wypominajmy sobie wieku ;p
złamane skrzydło - małpy się nie robi... to małpa robi... kogo chce ;)

Magda Tara... i Ty też Brutusie, po tylu buziakach? ;*
Dzięki, że wpadliście, pozdrawiam.
Opublikowano

- za wiersz plusuję i w ten sposób się z Tobą komunikuję.

o, czerwone małpy; stad ich tysiące, ciągle się pasą -jak krowy- na naszej łące.
i choć już zmiana - podobno- fundamentalna była, to mentalności małości nie zmyła.
i nie zmyje, żadna ulewa, strumienie deszczu lub pomyje;czerwona małpa wiecznie żyje !

Opublikowano

komu mózg lasuje
laur innym przyznany
temu ino@sznur_ek
po.pl ątany.

kto miast rajtuz mamy
obcych sięga gaci
ten chwały nie zyska
a nuż* znowuż straci

*uwentualnie scyzoryk

smutna prawda jest to
mój kochany Hayq
bo czerwone @_ com
nie zrobiły jeszcze von

i będzie dyndał sznur
aż @czerwień spłynie z gór-yyyyyyyy

pozdrawiam ciępło

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


zdaje się, że nie o tych
samych małpach myślimy
- tamtym się wiek już złoty
skończył - jak mnie dziś rymy.
;)
Pozdrówki
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


uważaj, małpy czerwone są wredne... a jak ona pobawi się Tobą ;))
Miło, że zajrzałaś, pozdrawiam.
a jeśli już...
to zrobiła????
goły tyłek (zo)wy-stawiła...;)
o, tego to już nie wiem, dzięki po raz drugi. :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Miło mi, dzięki, że zajrzałaś.
A, zapomniałbym - literófkę miałaś ;))
Pozdrawiam.
dziękuję - poprawiłeś, jedna taka "Ł"
a zmienia bieg czasu.
Po Azji, nowe tematy. Czekam na start Twoich nowych!
Serdeczności
- baba
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Miło mi, dzięki, że zajrzałaś.
A, zapomniałbym - literófkę miałaś ;))
Pozdrawiam.
dziękuję - poprawiłeś, jedna taka "Ł"
a zmienia bieg czasu.
Po Azji, nowe tematy. Czekam na start Twoich nowych!
Serdeczności
- baba
myślisz w sensie: "jaka wizyta, taka choroba"? ;p
Chyba już sobie daruję - przewałkowane okrutnie ;)
Podwójne dzięki.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @hollow man Wiesz, w pisaniu potrzebna jest też przebieżka. To proces jest cały. Wraca się do dyspozycji. Zmierza gdzieś, powolutku, kroczkami, rzadko kiedy siadasz i piszesz nie wiadomo co. To oczywistość, ale to raczej tak jest. też miałem i okresy niepisania wcale i okresy porzucenia długopisu. Miałem też i nadmiary. I serio sądzę, że 4 wiersze w miesiącu to powinno być klue sprawy, ale do tego stanu dopracować się musisz po prostu. Takie ja akurat mam wrażenie.
    • "Pasożyt - po trupich kościach"   W świecie krzywych luster trwam – pchła pasożytnicza, Gdzie snobizm, chciwość i głód w każdej tętnią żyle. W otchłani pustych żądz, co dna nie zna zazwyczaj, Gwałcimy matkę-naturę, by pławić się w pyle.   Chcemy wszystkiego naraz, bez wstydu i miary, Depcząc miękkość darni; błękit nieba nas parzy. Złocimy brzegi rzeki, kojąc nimi kary, Karmimy próżność łzami – kat, co o raju marzy.   Wrosło w nas marnotrawstwo, pycha bezrozumna, Zostawiamy za sobą zgliszcza i rany krwawe. Niszczymy bez skrupułów, choć czeka nas trumna, Paląc fundament ziemi pod stopy nieprawe.   Zamki legły w gruzach, twierdze w proch prawie starte, Chciałbym świat ten uleczyć, lecz zbyt jestem mały. Znikają piramidy, dziś nic już niewarte, Trzeszczy ludzka roztropność, kruszą się jej skały.   Ile czasu mur ten wytrzyma napór głodu? Ziemia drży pod stopami, o litość nas błaga. Gnuśność nas pochłonie bez żalu i powodu? Idziemy wciąż przed siebie – ślepa to odwaga.   Niszczymy się nawzajem, kradnąc jutra nadzieję, Jakby świat był zabawką pośród kości bieli. Zrozumiemy zbyt późno, gdy sens w nas zniszczeje, Że śmierć żywiciela los pasożyta dzieli.   -Leszek Piotr Laskowski      
    • @andrew   Ciepły, obrazowy wiersz z prawdziwą obserwacją natury. Też lubię obserwować niebo. :)  
    • @Leszczym Taka dyscyplina. Rozumiem. U mnie inaczej. Kilkanaście lat nie pisałem, to mi beret podnosi.
    • @vioara stelelor   Znakomity wiersz! Metafora oceanu jest fantastyczna, niesie cały wiersz od pierwszej do ostatniej linijki. „Uwolniony z kropki na końcu zdania" to obraz zaskakujący - mówi o wyzwoleniu się z cudzej narracji, z czyjegoś wyroku. Kontrast między „ja" a „ty" jest świetny. On - w żywiole, pewny, nasycony. Ona - na brzegu, przesypująca piasek, niezdecydowana. I mimo to nie ma tu wyższości, jest czułość. Ostatnia strofa jest uderzająca. „Surowy, miłosny ex libris" - ta para przymiotników robi ogromną robotę. Człowiek jako znak własności, ale i jako coś intymnego, trwałego, wpisanego w ciało.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...