Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Przemykamy przez życie
nie patrząc wstecz
gaśniemy
niczym gwiazdy,
nadzieja na lepsze jutro.
Neurofobiczni
idealni
zapatrzeni w siebie
nie zatrzymujemy się
i nie wyciągamy rąk
innym
by pomóc sobie
wyprzedzani i zostawiani w tyle
wmawiając sobie że wygrywamy
tak naprawdę
przegrywamy kolejne z życiem
rozdanie.

Opublikowano

nie chciałam komentować bez zapoznania się z twoimi innymi przykładami literackiej męczarni , wypocinami , czy też nareszcie dowodami autentycznego kunsztu literackiego.... ale no cóż , nie każdy może mieć to czego pragnie... pisz jak najwięcej , czytaj poezje , znajdź "swój sposób" ... jak dla mnie wszystko jest tu zbyt jasne, a może to jestem za prosta , sama sie już gubie ... jednak powracajączatrzymaj się i popatrz ... może wtedy dostrzeżesz że nie wszystko jest takie oczywiste... całuski i życzenia lekkości pióra JM

Opublikowano

nic a nic odkrywczego. zbyt dosłownie. zbyt zwyczajnie. tak oklepany temat, w tak oklepany sposób nie daje szans na przebicie się ponad plankton.
ale podobno ćwiczenia czynią mistrza...
[sub]Tekst był edytowany przez Julia Jonek dnia 03-07-2004 23:15.[/sub]

Opublikowano

tak sie zastanawiam... gdyby to był wiersz z cyklu "bo musiał jakoś odreagować", to bym się nie czepiał... ale w takich tekstach czuć emocje, a przeważnie autor wręcz nimi "rzyga"... tu tego nie ma... wiersz przewidywalny i "bezpłciowy"
a już najbardziej zaciekawiło mnie:
"gaśniemy
niczym gwiazdy"
czyżby gaśniecie gwiazd było aż tak powszechnym zjawiskiem? że występuje w tego typu zestawieniach...
...nieprzemyślany tekst...
ale żeby być sprawidliwym, tytuł mi sie bardzo spodobał...
pozdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Amber Bardzo dziękuję! A potem pokazać, jak to się robi - rozczarować . :)))  I rozczarować, że tam prosto. :)))  @Charismafilos   Bardzo dziękuję! No i Christine wszystko wyjaśniła. :) Też lubię takie zabawy. Pozdrawiam.  @Christine    Bardzo dziękuję! Nic dodac, nic ująć! Pozdrawiam. :) 
    • @Berenika97   Genialny mikro-wiersz, który działa jak sam iluzjonista - pokazuje sztuczkę i jednocześnie ją demaskuje. Cała magia mieści się w jednym słowie rozbitym nawiasem - "(roz)czarowanie" to jednocześnie "czarowanie" i "rozczarowanie" - dwa przeciwstawne stany, które okazują się tym samym procesem. Iluzjonista czaruje, czyli oszukuje, czyli w efekcie... rozczarowuje.   Albo odwrotnie: każde rozczarowanie to odsłonięcie mechanizmu czaru, koniec iluzji.   To wiersz o naturze iluzji - każdy sztuczka nosi w sobie zarodek własnego upadku. W momencie, gdy czarujesz, już rozczarowujesz, bo iluzja z definicji jest kłamstwem, które musi się wydać. Lub sam akt ujawnienia sztuczki (roz-czarowania) jest kolejną sztuczką, bo myślimy, że teraz "wiemy jak to działa", a to tylko kolejna warstwa iluzji. Minimalizm formy, maksimum treści. Jak dobra sztuczka.  
    • @infelia Bardzo Dziękuję! :)
    • @Kamil Olszówka Rozumiem Twoje stanowisko, jest to na pewno pewien problem, bo pracująca z dziećmi osoba powinna darzyć szacunkiem wszystkich, bez względu na religię czy inne wartości. Rzeczywiście jaj zachowanie nie było etyczne. Pozdrawiam.
    • @Łukasz Jurczyk To jeden z najbardziej przejmujących fragmentów o wojnie dzięki  szczerości. Trzeci wers jest niesamowity - "Ich furia nas zawstydziła, więc zabijaliśmy mocniej" - zwycięzca może być moralnie gorszy niż pokonany, i że ta wiedza nie powstrzymuje miecza, tylko go napędza. "Tam, gdzie był azyl, zrobiliśmy sobie miejsce ofiarne" - jedno zdanie, które obraca świat do góry nogami. Profanacja jako zwycięska strategia. Kapłan z dzieckiem - obraz tak konkretny, że boli fizycznie, i ta lakoniczność - "umarli razem". Bez komentarza, bez usprawiedliwienia. I cios na końcu - "Zabijaliśmy ciszę, bo inaczej trzeba by słuchać" - to uniwersalny mechanizm wszelkiej przemocy. Zabijamy ciszę, bo w ciszy słychać echo tego, co zrobiliśmy. To psychologia kata, który musi działać, żeby nie myśleć. "Ołtarz zwycięzców" - tytuł ironiczny do szpiku kości. Bo to nie ołtarz chwały, to ołtarz ze wstydu, krwi i ciszy, którą trzeba było zamordować, żeby przeżyć zwycięstwo. Niesamowite!
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...