Wiersz turpistyczny

[Michal Mis]

Zmierzch skrytobójca dzień zaskoczył
poderżnął miękkie gardło,
ten przez chwile światłem broczył
potem upadł, wyrzęził ciemność

opasłe ptaki nocy
zebrały się nad truchłem
i nie wystygłe jeszcze zwłoki
napasły żołądki ich opuchłe

skrzekliwym głosem gęsta mroczność
triumf swój roztrąbiła
paszczęki mroku głodne
pośród nieboskłon rozrzuciła

Księżyc uśmiechnięty ironicznie
wydął warg kratery
rzygnął odbitym światłem
czekając na dzień następny.

[greg_lipski]

Księżyc z ironicznym uśmiechem
wydął kratery warg
rzygnął odbitym światłem
czekając nowego dnia


tak by było "po mojemu" , ale u mnie księżyc uśmiechałby się nie tyle ironicznie, co stoicko
dużo ciekawej energii w tym wierszu!!!
pozdrawiam

Greg

[Baba_Izba]

Mnie w tym wierszu brakuje rytmu,
uważam, że niektóre rymy są wpisane "na siłę" (np; "truchłem" - "opuchłe"),
zwroty udziwnione - brzydkie ("skrzekliwym głosem gęsta mroczność",
"paszczęki mroku głodne"), ja bym nie użyła: "pośród nieboskłon rozrzuciła",
raczej "po nieboskłonie rozrzuciła".
Jeśli to początki pisania - na pewno wkrótce będzie lepiej.
Najlepsze życzenia
- baba

[Bernadetta1]

nie moj klimat , ale zapewne jakąś wartosc ma:)pozdr.

[Beenie M]

przekombinowałeś, Misiu, wypadłeś z rytmu - musisz jeszcze popracować
pozdrawiam :)