Katedra

[Anatomi]

czas się zatrzymał w katedrze

podziwiam natchnione płótno jej skóry
obrazy duszy sprzęgnięte z ciszą
dotykam splotu przedziwnych gobelinów
przepełnionych jedwabnymi węzłami

łzy przychodzą same
blask świec rozpoczął taniec
cierpienie wypełnia korytarze żył
dostrzegłem ewolucję zmysłów

witraże ludzkich dróg
z dziewięciu kręgów wyrwałem ją
upadłem bez sił

wspomnienia zlewają się z chłodem ścian
jest we mnie muzyka katedry
na swój własny sposób nie jestem sam

wybrałem ją

[HAYQ]

Prawdziwie Anatomi'czny wiersz. "cierpienie wypełnia korytarze żył" :)
Momenty są, nie powiem. Z tym, że "karkołomne ewolucje zmysłów" jakoś źle mi się kojarzą, niestety. "Karkołomność" bowiem, ma (wg mnie oczywiście) w sobie coś żałosnego, z pogranicza śmieszności. Jest jak obrona z góry przesądzonej porażki... obśmiewanej, piętnowanej.
Wywalił bym też parę innych słoganów ("tak mi dopomóż... "Niech nikt... itp)
Karkołomność w połączeniu z patetyzmem rodzi czasem śmieszność. A niew o to chyba tutaj chodziło. Pozdrawiam.

[Anatomi]

Dziękuję HAYQ, nienawidzę bycia patetycznym, spróbowałem to poprawić i liczę na dalszą konstruktywną krytykę. "Zewnętrzne oczy widzą więcej". :) Pozdrawiam

[HAYQ]

no, dużo lepiej :) Całkiem ładna z niej dziewczyna - niemal "dotykam splotu przedziwnych gobelinów przepełnionych jedwabnymi węzłami".
To jest fajne... masz wyobraźnię. Tylko dlaczego cierpienie? Bardziej kojarzy mi się z ekstazą, zatraceniem. A może to jakaś perwersja?
Żartowałem, sorry. W puencie czegoś mi brakuje. Jeszcze nie wiem czego, ale pomyślę.
Może jakiejś głębszej jedności "jej" i peela?
Ale nie sugeruj się, to Twój wiersz.
:)

[Anatomi]

Spróbowałem zakończyć historię w katedrze; jestem bardzo ciekawy twojej opinii;
Pozdrawiam :) HAYQ