Kim jest...?

[BorysK]

Kim jest ta istota,
Z którą jestem, którą kocham?
Ta, przy której czas staje w miejscu,
a gdy jej nie ma przy mnie- czuje pustkę w sercu...

Kim jest ta istota,
z którą jestem, którą kocham?
Ta, której mógłbym się przyglądać godzinami,
Jak sie porusza, jak mówi, jak mruga powiekami...

Kim jest ta istota,
z którą jestem, którą kocham?
Ta, przy której mogę być sobą,
Mimo, że jestem raz złą, raz dobra osobą....

Kim jest ta istota,
z którą jestem, którą kocham?
Ta, która zawsze jest ze mną szczera,
gdy cos jej nie pasuje- mówi, nie udaje, nie gra...

Kim jest ta istota,
z którą jestem, którą kocham?
Ta, od której mogę się nauczyc wiele,
Jest nie tylko fantazja, jest także przyjacielem....

Kim jest ta istota,
z którą jestem, którą kocham?
Ta, którą widzę, gdy tylko zamknę oczy,
myśląc o niej wciaż, od rana do nocy...

Kim jest? Nie wiem...
Wiem jedno... nie zostawie jej,
nie skrzywdze-- napewno.

[Gość]

Piekne! Po prostu piekne.

[nAzGuL22]

Słabe to, całkowity przerost formy nad treścią. Nie rozumiem po cholerę aż tyle razy powtarzać te samo jedno pytanie. Ma ot nadać jakiś większy wyraz tekstowi? Wątpię. Zbędne powtórzenia tych samych kwestii spłycają tekst i go wydłużają niepotrzebnie.

Druga sprawa, zadawanie pytań i odpowiadanie na nie samemu sobie w tekście jeszcze mocniej spłyca tekst. Autor chce nawiązać dialog z czytelnikiem czy z samym sobą? Bo jeśli to drugie szkoda coś takiego publikować. A chwalić się nie ma jak na razie czym.

Słowem końcowym. ?Nie ma sensu pisać wielkiego poematu o długości 50 linijek, jeśli w co trzeciej jest to samo. Skrócić formę, upłynnić, nie pisać w kółko o tym samym. A tekst będzie ciekawszy, lepszy i przyjemniej będzie się go czytać.

Pozdrawiam

[Grzegorz_Kulesza]

A mi się nawet podoba.Powtórzenie potraktowane jako chwyt literacki zadane nie banalne pytanie...zważywszy, że to debiut to całkiem ciekawy.

[moni mada]

Myślę, że ubierając własne myśli w słowa i dając upust emocjom nie zastanawiamy się czy raz czy sto zadajemy to samo pytanie

/Kim jest ta istota,
Z którą jestem, którą kocham?/

widocznie potrzeba chwili jest właśnie taka..
Nie piszemy w końcu pod publikę tylko wyrażamy siebie...mniej lub bardziej trafnie...
Mnie tam się debiut podoba i życzę powodzenia:)

[Stary Wierszownik]

Ot, młodość!
Szkoda, że mam to już za sobą.
Ale dzięki za przypomnienie.

[Klaudia Urban]

hmm podoba mi się, nawet bardzo ... Powtórzenia jak najbardziej trafne, pokazują wagę pytania, Podobają mi się rymy, i zakończenie odbiegające od reszty ... Widać że traktujesz swoją kobietę jak księżniczkę, że jesteś romantykiem. Życzę powodzenia w pracy twórczej, jak na razie idzie Ci bardzo dobrze.