Paproć

[Lena Niewska]

zakwitłam
jak ta paproć
banalna

i czekam
nieprzyzwyczajona
nie wiedząc zupełnie
jak mnie teraz
obsłużyć

umrę dziś
kwieciem obsypana i pachnąca

bo jak się niby
sprzedać
taką
w głębokim lesie
codzienności?

[Jacek Kosno]

rzeczywiście w codzienności da się zniknąć. Wiersz ciekawy, choć moim zdaniem za mało słów wyraża zbyt mało :)

Pozdrawiam

[Judyt]

zakwitłam
jak ta paproć
banalna

i czekam
nieprzyzwyczajona

umrę dziś
kwieciem obsypana i pachnąca

taką
bo jak się niby w głębokim
lesie codzienności?

dla mnie tyleż by było
no jest ciekawe noooo........
:)ciepłoniaście

[Krzysztof]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

naprawdę ciekawy wiersz :)

zastanawiam się nad tymi 4 słowami, które są poza lasem, a nawet są mu przeciwne. jednak próbujesz je wiązać. te 4 słowa są z świata stresu, zabiegania, dużego miasta, monotoniii, biznesu (same przez siebie te słowa nie tworzą żadnego obrazu, tylko nadają jakiś negatywny ton w tym wypadku), zaś cały wiersz, to wyrazisty obrazek..
co tym chcem powiedzieć, że chciałoby się tutaj dwóch wyrazistych obrazków, które przeplątają się jeden w drugiego, to znaczy dobrze byłoby coś dodać do tej monotonii, jakiegoś objektu i być może szarości..
Właśnie patrzę teraz na kolory tej strony internetowej, jest ona (na moim komputerze) częściowo szara, częściowo zielona - to współgra..

proszę wybaczyć mnie, za takie niezbyt konkretne myśli, na moim zegarze już 2:00, mam nadzieję będę zrozumiany :)
dobrej nocy :)

[Lena Niewska]

Zostałeś zrozumiany, a i ja najwyraźniej też. Tak właśnie miało być i tak zostanie: opozycja tej cholernej codzienności do tego, czego tak bardzo bym chciała. Dziękuję za pozytywy i całą resztę, ale jestem co do tego wiersza przekonana; uzupełnieniem może być tylko następny, który niedługo wrzucę, a który jak narazie się szlifuje.
Pozdrawiam!