Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

myśli pajęczych przystanki drobne
wielopasmówką czułości krętą
z prędkością ponad sto mil i mocniej
dodajesz mocy na oślep biegnąc

ciągłe wiraże zmiennych nastrojów
na karuzeli kręci się życie
rezonans uczuć zabrzmi fałszywie
gorzkiego dźwięku nagłym odkryciem

przysiądą wreszcie zakopać topór
ubrane z drwinę mdłe ,,za'' i ,,przeciw''
w pragnieniu teraz już zbitym z tropu
rozłożą ręce zabrakło chęci

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



"ubranę z drwinę" - ach, te ogonki ;)
ubrane w drwinę i jest cacy, chociaż bardzo smutno.

Brej nocki :)
kasia.
Knasienko dzieki wielkie:)...jak wstawiam wiersz do warsztatu , to zawsze mam mieszane uczucia:)...tym bardziej miło, że sie widzi:)pozdrawiam
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bardzo 'zdrożne' ;)
:)
witaj pchełko:),,ubrane w drwinę''za i przeciw, ma wskazywać niesmak który Peelka czuje będać na rozdrożu podejmowanych decyzji...taki był mój zamysł...,,mocniej'' fajtycznie w takim sensie jak zrozumiałas:):)pozdrawiam ciepło:0:0

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...