Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Opróżniłem szklankę herbaty
Przed oczami dalej majaczy
Dym kadzidełka
Zmieszany z parą

Próba oddechu raz dwa trzy osiem raz dwa
Próba oddechu jak mnie słychać

Gdy byliśmy młodsi twoje rude włosy maskowały coś co wyolbrzymiając
Nazwałem potem głupotą
Wciskaliśmy kadzidełka do szklanek gromadząc dym pod zamknięciem z dłoni

Próba oddechu próba przyjaźni raz dwa trzy osiem piętnaście
Próba przyjaźni jak mnie słychać

Kaszel o aromacie róży
Niech twoje włosy znów pachną marihuaną
Niech będą rude od opium
opary mieszczą się do szklanek i piję je chętnie za to co jak sądziłem
Było głupotą
Przesłanianą przez rude włosy

Opublikowano

Ciekawy eksperyment, chociaż pamiętam zabiegi bardziej awangardowe, nie przytoczę z pamięci; pozostało pozytywne skojarzenie i impuls, żeby zaglądać do Ciebie - tak, można zrezygnować z dosłownego eksponowania "głupoty" i podobasiem.

Pozdrówki:)
kasia.

Opublikowano

Tereniu - już zrobione, dzięki, że wpadasz, że czytasz

Waldku, no wspomnienie na pewno ;)
zdrówko i dzięki, miło, że jesteś z nami w tym wątku

Babo droga, każdemu się zdarza, nie są to tylko moje atrybuty, pisz wiersze, bo czytam zawsze, nawet jak nie wystarcza czasu, żeby się wpisać, dzięki za bycie

Kasiulo, kochana moja, jasne, że to nie nasza przednia straż ;) z impulsu się cieszę najbardziej chyba, choć i ja mam taki do wielu osób

zdrówko
Jmmy

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Wochen   Nie wiem, czy to o jesieni, o kimś konkretnym, czy o ucieczce przed bliskością - i właśnie ta wieloznaczność czyni ten wiersz pięknym. Każdy może w nim znaleźć coś swojego.
    • @Berenika97 To porównanie miłości do czegoś, co utrzymuje nas w ruchu, jest świetne. Bez niej nie zostajemy martwi fizycznie, ale stajemy się robotami – robimy kawę, idziemy do pracy, wracamy, ale wszystko to jest tylko „martwą tkanką przyzwyczajeń”.   Bardzo piękny i mądry wiersz!!!   Pozdrawiam
    • @Migrena   To wiersz o desperackiej próbie odnalezienia drugiego człowieka w betonowej matni, która przypomina rzeźnię. Wiersz zaczyna się od brutalnej personifikacji. Miasto nie jest martwą strukturą - ono żyje, ale jest to życie chorobliwe. Miasto ma "strupiałą skórę", "krwawiący beton" i "śliskie trzewia kanalizacji". Budowa ulic (wykopaliska pod kable czy rury) jest porównana do rozcinania brzucha nożem. Relacja między dwojgiem ludzi jest opisana językiem przemocy i mechaniki, co podkreśla ich desperację. Mówisz wprost: "To nie jest czułość. To odruch przetrwania". Ich zbliżenie przypomina walkę szczurów w kanale. Użycie słowa "łom" w kontekście dotyku czy "zdzieranie skóry zębami" sugeruje, że tylko przez taką intensywność są w stanie poczuć, że jeszcze żyją. W świecie zdominowanym przez beton, ciało drugiego człowieka jest ostatnim bastionem biologii, jedynym miejscem, które nie jest jeszcze twarde i martwe. Ich spotkanie to "kabel bez izolacji" - to bolesne, niebezpieczne, ale daje energię. Bohaterowie uprawiają seks w zaułku, bo boją się, że świt ich "wymaże". Miasto jest tu przedstawione jako siła, która "zliże ich ślady jak krew". Istnieją tylko tu i teraz, w tym brudnym, ciasnym zaułku. Zakończenie wiersza przynosi gorzką refleksję nad ulotnością. Czas w tej przestrzeni jest czymś zepsutym, niechcianym. Choć miasto ich "przełknie", a świt zabierze emocje, jedynym trwałym śladem pozostaje pamięć tkankowa. To, co przeżyli, nie zapisało się w słowach (bo "usta nie mówią"), ale w mięśniach i bólu. To brutalne studium samotności w tłumie. W nowoczesnym, zurbanizowanym świecie jedyną drogą do autentyczności jest powrót do brutalnej fizjologii - do bólu i pulsu, bo wszystko inne zostało już zmechanizowane i "zabetonowane".   To niezwykły wiersz - brutalny, lepki, hipnotyczny - wspaniały!     
    • Witaj - pachnie delikatnością - tak lubię -                                                                                            Pzdr.serdecznie.
    • @Kwiatuszek Faktycznie - dzisiaj walentynki 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dziękuję Ci Kwiatuszku za zatrzymanie się przy tym wierszu i pozdrawiam serdecznie
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...