Elegia na wypadki samochodowe /wersja 3/

[adolf]

Ulica niosła ich w dal, do przodu
chcąc auto zepchnąć ze swoich pleców.
Garbił się asfalt i na kształt schodów
szal tworzył szary chcąc dać go niebu.

A po tych schodach księżyc zbledniały
Powoli schodził szturchając drzewa,
co się kuliły, jakby wiedziały.
Szum cichy lasu - cicha tragedia.

Igiełki świerków kłuły powietrze:
"Zepchnij ich wietrze dalej od nas"
I nadstawiały gałązki-miecze
Chroniąc się tylko wśród kory tarcz.

Któż wtedy wiedział - któż wtedy żył?
gdy krople deszczu, nasiona nieba
biły tak cicho w twarz szklaną szyb
że świt ich ciemniał, gdy nasz rozbrzmiewał?

I droga znikąd, ziemi źrenica
nie chciała ujrzeć - dać spojrzeć im.
Wtem się skończyła: "Patrz droga znika!"
niepowiedziane brzmi zdanie ich.

Tak z kręgosłupa współczesnych miast,
który unosi państw gospodarkę
ktoś, jakże prędko, auto ich skradł
"Gdzież jest ta droga? Zaraz ją znajdę"

Bo jakże trudno przytrzymać jest -
zbyt rozpędzone, rozmyte koło
ja próbowałem - daremny gest
nikt nie zatrzyma, choć chciałby - mową!

* * *

W oczach latarni gasły już łezki
Jeszcze sekundę trwał światła krzyk!
Lecz dzień już wstawał i nowe freski
Układał z ludzi - Bóg - lecz nie z nich!

Oni zamarli w bursztynie złotym,
co jest stopionym wszech-czasów duchem -
i drgnąć nie mogą choć jednym ruchem
chociażby kolej na nich przypadła!

Tej gry reguła znana im była -
choć nie w ich ręce wrzucono kość!
A może gra się tylko przyśniła,
A oni rzekli: "mamy już dość"?

Byłem tam rankiem, gdy mleczarz mleko
jak chmury białe, rozwoził... świeże
O szóstej przyjazd, mieli być wreszcie -
Lecz jeszcze nie ma - gdzie są? -
daleko...

[Baba_Izba]

Przeczytałam, nie jestem miłośniczką takich form,
jednak wiersz wzbudził u mnie zainteresowanie.
Oryginalne, najbardziej podoba mi się pierwsza zwrotka.
Pozdrawiam serdecznie
- baba