Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Sądzę, że możliwość oceniania powinna obowiązywac przez około (np.) 2 tyg, a potem powinna zanikać. Jeżli ktoś od razu po przeczytaniu nie ocenił, nie widzę sensu, żeby możliwość była wieczna, szczególnie że w takiej formie może bc narzedziem do zemsty.

co myslicie?

pozd.r

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zależy. Z jednej strony prawda - bo niby czemu ten kto czyta pierwszy - możed, a ten kto znalazł wiersz po miesięcu - nie może. Zdrugiej strony prosze zauwazyć, że funkcja ta, to nie ocena użytknowkow tylko, ale i sposób na usuwanie niedopowiednich wierszy w zetce. Patrząc na drugie założenie, absurdcem wydaje się, że wiersz można zwalić po kilku miesiąch bycia w zetce, o tym powinny decydowac miesiące - tak jak egzamin - egaszmin na prawo jazsy jest jeden i tyle. Tak tu.

pozdr ;)
Opublikowano

Wiersz który przeszedł tabelę punktacyjną;
nagle po takim długim czasie zostaje zwalony niżej.
Proszę spojrzeć, ot a wczoraj spadł, czy to jest mądre?
przykład:"Córka Koryntu".oto data nadania wiersza.
Dnia: 2008-09-18 13:44:05, napisał(a): czarny-tulipan123
A wczoraj spadł do poezji dla początkujących.tzn;
13.10.08.to już jest chamstwo i szczyt wszystkiego.
I tutaj jest wada tej punktacji.Ponieważ każdy może się teraz
wrócić wstecz i dla jakieś osobistej zemsty zaminusować wiersz/e.
I Ty kobieto twierdzisz, że bez sensu? Zależy w czyim przypadku.
Pozdr.

Opublikowano

Problemem nie jest tutaj system, a pewna etyka. Najgorszym zagrożeniem jak dla mnie było stado inkwizytorów (kilka osób), które będą zrzucały wiersze jednego użytkownika. Na szczęście po pierwszej gorączce zostało jak zostało i dobrze jest. To, że ktoś się przekonał,że jego wiersze nie są super, jak mu się wydawało, to już nie wina systemu.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



zgadzam się, ale po prostu chodzi o to, żeby system nie stał się nagle bronią do kolejnych sporow na forum :( w stylu -już cie nie lubię -to cie zminusuje itepe,

trzeba by pomysleć ;)

pozdr.
Opublikowano

Dlaczego mam nie móc oceniać wierszy sprzed miesiąca, dwóch, sprzed roku? Wiersze nie mają żadnej daty przydatności. To tak jakby ktoś powiedział, że nie mogę oceniać wierszy Herberta, Hartwig i Twardowskiego, nie mówiąc o Mickiewiczu i Norwidzie, bo wszystko stare.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dobry argument. przyjmuję go. ma Pan rację.
pozdt.

czyli rozmowę można uznać za zakończoną?

teoretycznie tak. Pan Mrozisnki zaszedł mnie. Bo... jezeli bym zaczął nawet dowodzić względności sztuki, i tylko żeby bronić wierszy kilkodniówke to nie tylko bym się skompromitował, ale i dał więcej kontrargumentów (bo wszystko może byc i dobre i ikczem, cyzli godzimy się na "rownowage" dynamiczną :DD ocen i jej przesuwanie)

pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



czyli rozmowę można uznać za zakończoną?

teoretycznie tak. Pan Mrozisnki zaszedł mnie. Bo... jezeli bym zaczął nawet dowodzić względności sztuki, i tylko żeby bronić wierszy kilkodniówke to nie tylko bym się skompromitował, ale i dał więcej kontrargumentów (bo wszystko może byc i dobre i ikczem, cyzli godzimy się na "rownowage" dynamiczną :DD ocen i jej przesuwanie)

pozdr.

ależ tu nie chodzi o żadną 'względność sztuki', a kogo to w ogóle interesuje? :)
chodzi o wolność, o wolność chodzi, a jak wiadomo
sprawiedliwości nie ma

;p
Opublikowano

bez sensu

jeśli płaczecie, że wam wiersze lecą to popatrzcie:

wina leży po obu stronach

przy czym ja przychylam się do tego iż jest to wina autora.

"Znienawidzony mędrzec - głupiec" ot co
gdy dopuszczasz do sytuacji, w której ktoś może się za coś "mścić" to sam nie jesteś święty
lub mądry

zdrówko

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



bez sensu, ponieważ

1. w tej chwili służy to tylko do załatwiania prywatnych interesów
2. poezja nie ma terminu ważności
3. ograniczenia w tym względzie prowadzić będą do kolejnych sporów

to 3 argumenty
trzeba więcej?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pisze się  zombi - Google.com przepraszam, ale musiałem, ponieważ ząbi kojarzyć się może z zębami ;))) wiersz na plus    pozdr.     **********************************  
    • miasto wypociło strupiałą skórę wciska nam twarze w krwawiący beton. jest dziś jak otwarty brzuch, rozpruty nocą nożem koparki śliskie trzewia kanalizacji parują. zaułek oddycha parą z kanałów, neonami, które szarpią oko padaczka świata, jak nerw, którego nie da się już uspokoić. każdy zaułek jest zgrzytaniem zębów o szkło. w zaułku, gdzie śmietnik cuchnie rzeźnią, a mur pamięta więcej potu niż modlitw. stoimy blisko, za blisko aż coś trzeszczy między nami. brakuje miejsca na oddech. jej płaszcz to skóra, którą zdzieram zębami jak z padliny, pod spodem musi być wyjście albo przepaść. nasze ciała płoną w zaułku jak trupy jakby miasto oblało nas benzyną i rzuciło niedopałek neonu. moje dłonie nie pytają, wchodzą w ciebie jak łom w zardzewiały zamek rozrywamy się na pół. moje ciało w twoim jako jedyny miękki punkt w którym jeszcze nie ma betonu. wiedzą tylko, gdzie boli najbardziej. między nami zwarcie jak kabel bez izolacji, skurcz, który wykręca palce na biodrach. usta nie mówią. usta to rozszarpana rana, zszywana na brudno w bramie, zardzewiałym drutem i jej śliną, bez znieczulenia, na żywca. miasto patrzy na nas jak chirurg bez rękawic ciekawy, czy jeszcze drgniemy. jesteśmy jak dwa szczury w tętniącym kanale, które miasto przeoczyło przy dezynfekcji. oddech wpada w oddech, jakby miasto dławiło się własnym tętnem, próbowało nas wypluć i nie mogło. cegły wrzynają się w łopatki, miasto chce nas żywcem wmurować w siebie. czuję, jak pęka tynk pod twoim ciężarem, ściana nie chce być świadkiem. czas wymiotuje pod ścianą skowyczącym echem wdeptany w asfalt przez tych, co zdążyli nas przeżyć. my jeszcze nie my jeszcze w sobie. to nie jest czułość. to odruch przetrwania. to panika ciała, że za chwilę znów będzie samo, że noc trzyma nas jeszcze tylko dlatego, że miasto nie zdążyło zgasić światła, że świt zabierze wszystko, co teraz drży. dwoje ludzi przestaje się mieścić we własnej skórze w zaułku wielkiego miasta, gdzie miłość nie ma imienia, ma tylko puls temperaturę i ślady, które miasto zliże jak krew, zanim przełkniesz własny strach. ale ciało zapamięta.                  
    • Ma - wiadomo, da i wam.    
    • A kres jaj, serka.    
    • O gilu, ligo.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...