Źródło

[Mariusz Polakowski]

(Żonie)

wszystko cokolwiek powstało jest z tego pierwszego piękna
nawet matematycznie sterczące piersi piramid
nawet w ciepłym powietrzu drżące kopuły meczetów
nawet katedry leżące z rozrzuconymi rękami
wszystko cokolwiek powstało jest z tego pierwszego piękna
gdy nagle sutek jak warchlak wybiega z lasu koronek
kiedy zbyt szybka ręka ląduje na nim jak motyl
by teraz stać się dla niego zwiastunem gorącej nagonki
wszystko cokolwiek powstało jest z tego pierwszego piękna
z dotyku jednego Ojca co zgubił tu kształt nie słowo
kiedy jak motyl dotknął palcem podbrzusza nie czoła
by posiąść nas pod postacią płodnego złotego deszczu
kropli słońca na karku - sposobem najstarszych bogów

[Roman Bezet]

Wrócę tu!
Wiele pomieszania - ale też i świeżości - choć także kilka kolców hamujących słodkie rozpływanie w ustach :)
pzdr. bezet

[Roman Bezet]

Witam Panie Mariuszu,

podoba mi się ten boski akt stworzenia!
Może bym zapisał to w czterowersowcu, może bym "uduchowił" w znaczenia 3 wers, może przemyślałbym funkcje i celowość dwukrotnego motyla (zwłaszcza motyla do warchlaka), może bym z ostatnich 5 wersów zrobił jednak 4 (może nawet bez motyla), może może - ale i tak nie udałoby mi się dorównać olśnieniu tej perspektywy, w której Pan to stworzył.
Nawet "moda na erotyki", która wybucha - nie zaszkodziła mu - jest najwzioślejszy!
pzdr. bezet

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No tak, akt stworzenia przypisany jest Bogu. Jeno co to za bóg? Jahwe Stworzyciel, czy pierwotny Eros? A może któryś z mroczniejszych i starszych bogów? Mnie do napisania tego wiersza popchnął impuls nie teologiczny, ale czysto erotyczny lub lepiej - seksualny; popęd, który nim został zaspokojony, zdąrzył wywołać wizję czysto religijną. I jest to chyba jednak raczej ta mroczna, pierwotna religia, wiara w koniecznośc istnienia Stwórcy, niż teologiczna pewność co do jego atrybutów. A do tego wiara w NASZ WŁASNY akt stworzenia! W życiodajny potencjał naszej seksualności, a przede wszystkim MIŁOŚCI. Sposób na zapłodnienie naszych myśli stosowany przez "najstarszych bogów" jest prosty: pełnia księżyca, pełnia lata, pora godów, czy rui. Pierwotny cud stworzenia odbywa się ciągle. Wokół nas i w nas. Cud to... życie. Pozdrawiam. MP

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nic mi na ten temat nie wiadomo. Natomiast domyślam się, że nigdy nie miała Pani okazji natknąć się na stadko dziczych wrachlaczków wybiegających nagle z zagajnika na leśną ścieżkę. Widok zaskakujący i rozczulający jednocześnie. W takim momencie przestaje rozumieć się wielbicieli polowań. Myślę, że czytając ten ustęp stanęła Pani przed oczami raczej scenka rodem z wiejskiej chlewni, a nie rozbrykane dziczki na łonie natury. W ten sposób tłumaczę sobie Pani reakcję (choć nie mam też nic przeciwko chlewniom i warchlakom ras chodowlanych). Bardzo jestem ciekaw, czy mam rację. A może istotnie popełniłem nietakt? Proszę mi pomóc i napisać coś jeszcze od siebie. Pozdrawiam z głębi zagajnika. MP

[Witold Marek]

Gdybym jeszcze miał jakąś hodowlę czy studiował z zapałem na jakiejś akademii rolniczej, może przełknąłbym tego warchlaka łagodniej, a tak... smakuje mi trochę jak odrobina czosnku w czekoladzie. Ale to już pewnie kwestia tych najbardziej osobistych gustów.
Poza tym podoba mi się, także chyba dlatego, że czyta się najpłynniej z Pana dostępnych tu wierszy (wiem wiem, tu komentujemy jeden konkretny wiersz - ale ja nie jestem maszyną i nie będę ukrywał, że także pamięć ma wpływ na nasze oceny). Pozdrawiam.
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 11-08-2004 16:11.[/sub]
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 11-08-2004 16:12.[/sub]

[lunatyk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zupełnie inaczej odebrałem sutkowy wątek. Po prostu zobaczyłem to:) Koronki i owego sutka (raczej pierś nim zwieńczoną smakowicie) - sytuacja, która może się zdarzyć, gdy kobieta westchnie głęboko:))
W całości bardzo dobry tekst. Z jedną uwagą - hodujemy przez samo ha:)

l.

[Johana von Maahn]

Podoba mi się bardzo... Z sutkiem włącznie;))))

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja myślę, że student agronomii właśnie skojarzy warchlaka jednoznacznie - z hodowlą. Ale to chyba istotnie rzecz gustu. Mnie warchlak kojarzy się tylko i wyłącznie pozytywnie - ten hodowlany i leśny. Widzę warchlaka i jednocześnie mam go ochotę schrupać i przed schrupaniem obronić. Taka ambiwalentna gorączka... jakby
PS. W płynnym przeczytaniu też tkwi niebezpieczeństwo - pośpiechu. Ideałem jest chyba wiersz, który jest "trudny"(a więc który trzeba przeczytać kilka razy, żeby cały przekaz odebrać), ale który jednocześnie przyciąga uwagę, jest ciekawy, sugestywny - co przesłania nam trudności w lekturze. I w rezultacie wracamy do wiersza wiele razy. Przynajmniej ja tak lubię :)

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdrowa reakcja Kolegi lunatyka pozwala mieć nadzieję, że jeszcze nie wszystko stracone! Dziękuję Wam, Kolego.
PS. Oczywiście przez ha ta hodowla. Pozdrawiam.

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Natomiast Koleżanka von Maahn leje po prostu miód na me serce (jako, że Koleżanką jest, a nie Kolegą), dając dowód na to, że i wśród płci pięknej zdrowe podejście do tematu powyższego wierszyka jest obecne. Więc jeszcze nie wszystko stracone :)

[teraa]

sutek nei ma tu znaczenia, nei zawadza na pewno :))... tekst dla mnei neico podzielony... część bardzo dobra, a czasem już troche gorzej. Ale klimat jest, forma adekwatna do tresci, ersyfikacja nie razi a wiec i miło sie czytao...

no podoba sie :)))

Tera

[Witold Marek]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Schrupać i przed schrupaniem obronić :) Taaak... Dobrze że sam ich nie chrupię, ale może to także przeszkadza mi we właściwym odbiorze tego porównania?

Żarty żartami, ale chyba nigdy nie zdajemy sobie do końca sprawy, jakie subiektywne uwarunkowania powodują, że wypowiadamy taki, a nie inny "obiektywny" sąd o danym utworze. Indywidualne lektury to tylko część problemu, bo możemy mieć nie wiem jaką erudycję, a całokształtem tego, co zbudowało naszą osobowość, świadczyć przeciwko zastanym ogólnikom ocen.
Szukanie rzekomych defektów w wierszu d l a t e g o, że nam się nie podoba - to chyba częste zjawisko na każdym forum komentatorskim, nie tylko w internecie. Zresztą na pewno nie odkrywam tutaj Ameryki...

A co do stopnia trudności, z jakim czytamy, odczytujemy wiersz: nie jest z tym tak jednoznacznie, bo nie zawsze o odczytywanie jakiejś nadzwyczaj ważnej treści przy mniej ważnej formie musi w dobrym tekście chodzić. Poezja to poezja.

Pozdrawiam.
[sub]Tekst był edytowany przez Witold Marek dnia 17-08-2004 13:38.[/sub]

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Myślę, że jeśli wiersz nam się nie podoba, to komentowanie tego wiersza służy tyleż autorowi, co komentatorowi. Opisywanie (nazwać=poznać) defektów uczy czegoś ich obu. Autor fabrykujący defekty stymuluje komentatora do zastanowienia się nad nimi. Komentator rozpoczyna dyskusję, w której obaj wypowiadają sądy, odkrywają nawet pewne "prawdy", do których w pojedynkę, bez stymulacji szarych komórek, nie mieliby szansy dotrzeć. I na swój sposób mogą odkryć Amerykę... Bez sporu nie ma postepu (niektórzy mówią dobitniej - że bez wojny...). Pozdrawiam. mp

[Patrycja Rosłoniec]

Bardzo mi się podoba... Jest to bardziej proza niźli poezja, jednakże utwór jest pisany sercem (i dłonią i piórem). Chciałabym od męża dostać kiedyś taki wiersz (ale on pewnie nie będzie tak pisał)...

"z dotyku jednego Ojca co zgubił tu kształt nie słowo
kiedy jak motyl dotknął palcem podbrzusza nie czoła "

Naprawdę bardzo mi się podoba Panie Mariuszu (jeśli pomyliłam imię, przepraszam, ostatnio mam do tego tendencje :). Lekko się czyta. Z ciepełkiem w sercu... Pozdrawiam, Pat.

[Mariusz Polakowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Jak kocha to popisze", że sparafrazuję ludowe powiedzonko. A to "ciepełko" (które udało się autorowi sprowokować mimo całego patosu, którego zakochanemu samcowi trudno jest w wierszu uniknąć) to... to dla autora największy komplement :)