Oczyszczenie

[Michal Mis]

Chmurne dni omotały kalendarze
poplątaną pajęczyną niby - gry
szaro - czarnych kolorów i zdarzeń,
smutnym deszczem wypluły łzy
na czerń ziemi naszych marzeń
i swą dłonią tak wulgarną
klęską wszystkich wspólnych dni
rozproszyły kłótni hardość
pośród domostw spójny byt.

Trawy pijąc rosy
rozhuśtały się posępnie,
szatan tańczył w każdej kępie,
zapłakałem,oszalałem,roztrwoniłem
każdą łzę - barocco perłę,
Sny zginęł wśród powodzi
grzesznych myśli i pamiątek
z których każda
to już koniec...... i początek.


Wynurzyłem się z czeluści,
dziko szumiał wielki strumień
naszą wspólną skargą sumień
i ujrzałem Twe odbicie
w gładkim wody lustrze
- jakby anioł
ale roztańczona tak rozpustnie
że - myślałem - z nieba huknie
i roztrzaska te obrazy
poukłada je w fragmenty
by odrzucić precz,w odmęty;
Nie huknęlo,nie strzazkało;
Jednak anioł,jednak anioł!

Ty odeszłaś - uśmiech został
odciśnięty w jasny błękit
Nie wróciłaś - zapomiałaś
..... lecz zostałaś
tutaj właśnie,już na zawsze!

[Bea.2u]

Co tu komentować, piękny wiersz.
Lubię, kiedy piszesz na poważnie. :)

"dziko szumiał wielki strumień
naszą wspólną skargą sumień"

"Trawy pijąc rosy
rozhuśtały się posępnie,
szatan tańczył w każdej kępie,
zapłakałem,oszalałem,roztrwoniłem
każdą łzę - barocco perłę,"


Po prostu czarujesz słowem.
Może zaczarujesz swojego roztańczonego Anioła!
:)
/bea