z aniołem jazz

[Ania_Kos]

zbyt często przewracając się o kasztany
zapominałam że mogłam unieść góry
słona woda z nieba oczu w sercu rany
miasto okrył jesienny klimat ponury

brudny dach na którym została butelka
trochę marzeń rozkwitłych zatopionych przez
mój błąd. była na dworcach poezja wielka
gdy czasem siedział tam blisko z aniołem jazz

dziś jednak ustał latarni dziki taniec
doszliśmy po torach zachwytu do końca
już nie proszę o ciebie - lecz jak wygnaniec:
zgoda na świat - ale nie wmawiajcie słońca

z nieśmiałych wspomnień nie wskrzeszę minionego
z babiego lata snów została jedna nić
i smutna modlitwa z deszczu jesiennego
by były lasy w których można się zgubić

[egzegeta]

Pani Aniu
zabrała się Pani za wiersz rymowany, który nie jest łatwym chlebem
i wymaga sporej wiedzy oraz nakładu pracy.
Właściwie na temat twórczości rymowanej nie powinienem się wypowiadać,
bo jej nie uprawiam, ale nadmienię, że oprócz rymu - i to trochę innego od zaprezentowanego -
winien być rytm i średniówka, których tu nijak nie mogę się dostukać/doliczyć :)

W treść się nie zagłębiałem.

[Emu Rouge]

moim zdaniem, jest tu kilka rzeczy które na pierwszy rzut oka skreślają dla mnie wiersz:
- rymy w stylu "butelka-wielka", "końca-słońca", itp.
- banalność - słona woda z nieba oczu w sercu rany;
- nadmiar epitetów w nienaturalnej kolejności np.jesienny klimat ponury;
- treść też jest strasznie stereotypowa, ot, kolejna telenowela, nic nowego;
Pointa jedynie zasługuje na uwagę ale w tym otoczeniu stanowi jakiś zaczątek tego co nie zostało wykorzystane.
pozdr aga

[Ania_Kos]

[quote]ot, kolejna telenowela, nic nowego

ot, sama prawda.
dziękuję za komentarze
pozdrawiam również