Pliszka

[Lena Achmatowicz]

*
Przy śniadaniu czasem jeszcze czytam “Jesteś niedobra, nie pozwalasz się kochać.
Mamy tylko siebie, miłosne salta”.
Nie potrafi powiedzieć, więc pisze. Myślę, jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję.
Myślę o sobie:
- Zgodnie z geografią domu wykształcam ciało przed telewizorem.
- Dziś w Gruzji dzieci nie mają matek.
- Nie mam dziecka. Pliszka, którą przyniósł brat zdechła z wyziębienia.
Już nie martwię się Gruzją. Możliwe.

***
Rzeczy nie zapadają się w sobie, najdalsze galaktyki nie zderzają się, dryfują
oddalone od siebie o pustkę. W cieniu osiedla skakanka wyrzuca kolejne dzieci, które uciekają w trawy.
Składają rączki i modlą się do krzywej gałęzi, jeszcze niezrozumiałej, która jest jak pieszczotliwa dłoń,
wiecznie czujna i mądra dorastaniem w liściach i starzeniem się.

Kroki zatrzymują się przed żaluzją. W czarne powietrze powbijane są okna. Kominy, kościoły
i domy czekają. Rozwieszony między słupami pas białego płótna opina drogę.
Wymalowane farbą litery deszcz przetrawił na plamy. Usiłuję przypomnieć sobie treść,
choćby ich sens. Oglądam się na niebo. Miasto i chmury płyną prosto.

[JacekSojan]

w ostatnim wersie 1 strofy powtarza ci "się " DWA razy, to sobie popraw bo to taki błąd zagapiony;
"myślę jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję" -(!?); przypadek jednostkowy, swój własny rozciągasz jako powszechny, uniwersalny, obowiązujący wszystkich piszących poetów? "żałośni ludzie" bywają dobrymi poetami, kiepscy poeci to często wspaniali ludzie, którzy bardzo by chcieli być poetami, a to po prostu w tej dziedzinie nieudacznicy;
było regułą w biografiach - ci, co sobie dobrze radzili w życiu, w poezji okazali się tylko średniakami w najlepszym przypadku; nieudacznicy w życiu okazywali się tuzami w poezji - po prostu artystami; znając Poświatowską, Rilkego, Herberta, Zagajewskiego, Szymborską - nie można tych poetów wkładać do wspólnego wora "ŻAŁOSNYCH"; mnie się wogóle ta manifestacja tak wyrażona wydaje podejrzana, jak każda pretensja wyrażana pod adresem ogółu; zbiorowa odpowiedzialność za moją/twoją chandrę? łatwa to odwaga...
piszę co mnie razi, bo Pliszki szkoda;
(miałbym więcej uwag-pytań, i nieco pobocznych, ale nie mam możliwości, bo na PW jestem ignorowany);
pozdr. J.S

[Malinowa Butelka]

a według mnie zdanie "Myślę jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję." jest przejawem autoironii i krytyki, może wręcz frustracji z powodu tego, że chwilowo nie ma weny albo pewnego rodzaju złości na to że taki wytwór jak poezja istnieje i w dodatku dotknął właśnie mnie. a przynajmniej ja tak czuję.

pozdrowienia.

[Lena Achmatowicz]

Jacku, czasem można mysleć, jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję (a nie potrafią mówić o uczuciach - piszę o sobie). Przeczytaj dokladnie te wersy. Jeśli kogoś urazilam - sorry.

Malinowa Butelka, "jest przejawem autoironii i krytyki" - ano!

proszę wytykać, bo mogę przegapić błędy, uchybienia, głupoty.


pozdrawiam serdecznie!

[JacekSojan]

Uważasz zatem, że każdy piszący poezję ma problem z mówieniem o swoich uczuciach; hmmm - obserwacja, a więc empiria pozwalają mi stwierdzić, że ten problem ma przygniatająca większość populacji - a zatem dotyczy to w tym samym stopniu piszących poezję CO wcale nie piszących; to właśnie piszący usiłują wyrazić swoje emocje przy pomocy wiersza, zaś czytający utożsamiając się z peelem odkrywają tam swoje własne rozdrapy; tak czynią zresztą wszyscy artyści wszystkich sztuk: malarstwa, muzyki, kina...co w tym żałosnego? ironicznego? w samym fakcie dzielenia się w formie artystycznej swoimi emocjami? we wzajemnym braniu i dawaniu? tak jest dokładnie w życiu;
a peel wyraźnie ocenia negatywnie te usiłowania artystów w odkrywaniu naszego wnętrza, chcąc je zdezawuować tylko dlatego, że sam łapie się na niemożności otworzenia się w całości przed drugim - innymi ludźmi; czy taki fakt zasługuje na takie określenie? to dramatyczny problem, bo gdzieś tkwi błąd w relacjach międzyludzkich, także w samym wychowaniu, że się tak zatrzaskujemy...
Poczucie galaktycznej pustki u peela, wyobcowanie - alienacja, takie bycie obok to nie tylko stany, które zobojętniają na fakty (dzieci Gruzji, pliszka); to choroba prowadząca do depresji;
tak - martwa pliszka to symbol takiego właśnie peela o którym mówi wiersz; bo śmierć przychodzi także z "wyziębienia" - braku życzliwych kontaktów z innymi, braku wzajemnego zrozumienia.
Trudny temat ładnie poprowadzony, przekonująco. Zgłoszone zastrzeżenia pozostają w mocy.
Pozdrawiam i gratuluję wiersza;
J.S

[Lena Achmatowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Myślę, jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję.
Myślę o sobie..."

nie uważam, że każdy. peel przenosi obserwowane wady na siebie. pomyślę jeszcze o tym, co napisałeś. dziękuję

[zak stanisława]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Myślę, jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję.
Myślę o sobie..."

nie uważam, że każdy. peel przenosi obserwowane wady na siebie. pomyślę jeszcze o tym, co napisałeś. dziękuję
no. powiedzmy że tylko o sobie, bo jak widze wielu z nas się tutaj odnajduje hehehe cmok Rychu!

[Lena Achmatowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

"Myślę, jak żałośni są ludzie, którzy piszą poezję.
Myślę o sobie..."

nie uważam, że każdy. peel przenosi obserwowane wady na siebie. pomyślę jeszcze o tym, co napisałeś. dziękuję
no. powiedzmy że tylko o sobie, bo jak widze wielu z nas się tutaj odnajduje hehehe cmok Rychu!
;)