Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

w starym ogrodzie
woń koszonej trawy
odurzała jak wino
osy pod jabłonią
zwabione owocem
beztrosko bzycząc
swawoliły na ławce

śmieliśmy się oboje
zagryzając bułeczki
wdychałem ukradkiem
zapach cynamonu
w twoich włosach
mimo dojrzałości
wciąż świeży

razem nie zna granic

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



:) przeczytałem teresowo jest :) lirycznie
moim zdaniem druga strofa lepsza, ciekawsza, pierwsza tak mi się lekko zbyt monotonna wydaje: ma fajny poczatek, ktorego potem jednak brakuje (tj. jego wydźwieku), a zamiast tego pojawia się wzmianka o filiżankach. Ale ogólnie fajnie, tylko bym jeszcaer nad pierwsza pomyślał

pozdr.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Gdy zobaczyłem tytuł wiedziałem o czym będzie wiersz, ale nie wiedziałem że w takim wymiaże, razem nie zna granic. Pokusił bym się o interpretacje ale chyba wiem o czym jest, bo myślę podobnie, niech inni pomyślą:)
pozdrawiam serdecznie:)
Opublikowano

Adolf!
Fajnie mówisz, tak "teresowo"...to jestem rozpoznawalna po wierszach?
Dzięki za sugestie, co do pierwszej. Spróbuję pomysleć, a może coś podpowiesz?
Będę wdzięczna.
:))))
Serdecznie i cieplutko pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Kasiu, myślę nad tym, ale na razie nic mi nie przychodzi do głowy. Wiersz odtwarza autentyczną sytuacje i sam się "machnął" wlasnie tak. Może masz jakis ekstra pomysł?
Byłabym wdzięczna.
Dziękuję za upodobanie klimaciku.
:))))
Serdeczności.
Krysia.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Stasiu, dzięki za zwrócenie uwagi...jakoś przeoczyłam to koszone - kuszone, już zmieniam na "zwabione".
Cieszę się, że Ci się podobai że lubisz...
:))))
Serdeczne cmokasy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poet Ka   Poe:)   wiersz oszczędny ale fantastycznie świadomy swojej plastycznosci.   to co tu jest odbite  nie jest już bytem  lecz śladem bycia .   i co najważniejsze to fakt że lustro nie odsłania tożsamosci   lecz ją produkuje jako efekt przypadkowego trwania materii  i pamieci.     najwyższa półka poetycka?   o tak!   zdecydowanie tak!!!    
    • @beta_b   Niesamowity jest ten wiersz.  Wers „I pokory mam za dużo - stąd te tony upokorzeń” brzmi jak gorzkie podsumowanie całego doświadczenia, jakby pokora przestała być cnotą, a stała się ciężarem.  Dużo jest w nim  emocji.
    • @monon W sobie szukać warto i trzeba. Pozdrawiam :-)   Jedna jest widząca, druga ślepa w ciemno, Co się dzieje obok, we mnie i pode mną, Można się nauczyć, nie da się z portalu Bez ryzyka wiary, bez widzenia daru Bez lotu motyla, bez w siebie ucieczki Warto czynić sobie duchowe wycieczki Bo dla jednych czarne, to dla drugich białe W sobie trzeba odkryć niebo-piekło całe.  
    • @Czarek Płatak   Świetnie napisane i bardzo bolesne. Już sam tytuł ("bo, wiem") brzmi jak smutne przyznanie się do błędu przez kogoś, kto sam to wszystko przeżył. W wierszu  pokazano równię pochyłą, po której stacza się człowiek - najpierw traci kasę i zdrowie, potem dobrą opinię, a na samym końcu - szacunek do samego siebie -  do momentu, gdy nie może rano patrzeć we własne odbicie w lustrze. Ale najboleśniejsza jest  końcówka. Zazwyczaj poranek i wschód słońca kojarzą się z nowym startem i czystą kartą. Tutaj jest zupełnie na odwrót - świt to tylko  przypomnienie, że człowiek znów złamał własne obietnice i po raz kolejny mu nie wyszło. Smutna jest ta bezsilność. 
    • A madame: Lecz z celem Adama
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...