idę do gdzieś

[Wiktor_Bukowski]

Odmieniam się w przypadkach , a to jest dobre w przekątnej drodze nieszczęść.
- po prostej , tylko bez żadnych nawiązań, monologowanie , swoich półprawd
w tym zawsze było trwanie. I taka zmienność ze strony błękitu – do swoich okien wciskam kit.
Do kitu.
Powiewnie jak na wieczór wiatr .
Spakowana walizka – albo magia w plecaku , to jedno i to samo ,
zależy na czyją szyję , na jakiś łeb.
A spotkałem kiedyś człowieka , nie do ogarnięcia ….
Uciekam , uciekam …. Tym lepiej …
Mała modlitwa , święty koniokrad , ja nie umiem pośrednio ,
raczej bezosobowo w takich lirykach .
… no i co że czeski film. Czkaczu czekaj . chodzenie po wodzie.
Tyle obrazów w jeden raz.
Tylko biec , o bieganiu zaraz , bo zauważam – jak mam stąd ,
odległość znaczna w podartych butach , na rzut kamieniem w dal ,
na dwa i pół w jej płaszcz - kolejna powtórka ,
nie-poranny w krwawieniu do siebie .
taki siedmiomilowy – ale to bez słów wiadomo - pierwsza myśl się nasuwa.
Pędzę po torach podobnej rozpaczy , kursuję w obie strony ,
… na stacji lokomotywa . kupiłem już bilet . wyjazd jakoś koło czwartej ,
i mów do mnie - Naiwność..
Kolejne imię wymysłu wzruszeń – takich sytuacji często nie spotykam.
Zaraz pojmę że walczę z Bogiem , w błogosławieństwach pustkowi ,
ku słońcu , na południe w manowce – rzucam się ,
unoszę rozpływanie kulawe , ale zawsze wolne.
Dobrze że nie robisz mi wyrzutów , powodów – sumień , na cząsteczki ,
nawet gdy za bardzo przeciągam , ale zrozum nie potrafię inaczej.
– zatracać się na deptakach , chociaż kawałeczki bruku pod paznokciem.
Będzie bez takich – nie ze mną te numery , w listach też jest droga ,
słupy telegraficzne , okruchy nektaru , czerstwy chleb ,
a w latach to ku jesieni idzie , stąpam grunt ,
w czuciu pod stopami – pewnie , pewnie … , niepokorność na grządkach.
tam się układa w głowie , a może w układaniu pomyłek.
tam się układa w głowie – w kostkę.
Świeżo prasowany szept , nie przechodzi w krzyk.
Ja to w sobie zapominam.
Na rozwidlenie dróg pędzę ale to nie moje palce ,
tymczasowość zjawisk , w otwieraniu oczu tylko.
Rzutem na taśmę – trwam w bełkocie – marmur , stal - pewnie , pewnie ….
Co do tego wczorajszość - miejscowa , lokalny folklor ,
a ja głupiec z łukiem co do tych nawiązań.
Strzelam nie najboleśniej , właściwie to nie trafiam ,
tam gdzie cel – w niecelność samego środka.
Okryj mnie malinowo , empirycznie . Cała moja majówka.
Mówisz do mnie słońce. Już nie niewinność.
Tak lepiej , lepiej …. , staramy się jak nijak ,
domyślnie-powrotnie .
życiem wśród zwierząt – ludzi wśród kamieni.
Poznaliśmy się na pogrzebie ? prawda ? ..
już lepiej niech nic nie wymyślam w trzech egzemplarzach powtórek
i nie chodzi o formę tym bardziej o treść.

[Dominika Iks]

Nie ujmując niczego treści przyznam, że zadziwiasz mnie formą. Intrygująca, ciekawa.

[Wiktor_Bukowski]

no dziękuję ale nie żebym w samozapłon wpadał w zachwycie ;) u mnie burza teraz za oknem i zagasi wszystkie słowa, a jutro do pracy w zapracowań, więc ku tobie się pochylę za styl krzyżowany moich upodobań a to jest we mnie - siedzi po prostu, i pozdrawiam Panią Iks - nie z archiwum moich skojarzeń a brzmię blisko-znacznie, takich odpowiedzi,

cieplutko pozdrawiam :):)