Na pożegnanie... (nie was ;))

[adolf]

Obosiecznego się miecza dwie strony
Iskrą z ogniska wzajem zgodnie ostrzą,
Jeszcze się pali ogień niewzruszony
Kwitnie kwiat jego, cienie wszelkie płosząc.

Lecz drwo się kończy... i łza-iskra pada -
Na obręczy kamienie.!
Listek płomienny, ponad lasem lata -
Zapomina o świetle!

I cień przychodzi, ogrzać się w popiele,
W tych prochach blasku, tarza się i biega
Zdmuchując wszystek, czerniąc chmury w niebie
I noc farbuje, co przed dniem ucieka

Gdzie teraz jestem, tu wśród nocnej ciszy? -
W czerń się z cieniem świat zlewa
Kiedyś był zamek, był i księżyc wbity… -
Tam! - na wierzchołku drzewa

Czy wspanialszym być cokolwiek tu może,
Niż światło, które, zapomniało świecić,
Czy biec, wraz z nocą… i przegonić noce -
Stanąć między dni i Słońce im wskrzesić?

Powoli mdleją, igiełki sosnowe
Tak więc włosy z nich splatam
W niebo już lecą, duchy wyzwolone
Koronę mą im podam…

Bo oto księżyc, zasnął jak i ogień -
Więc darmo szukam, mi znanego świata
O czym śnią oni? Ja wiem.... wam nie powiem
Bo ich mi się sny ziszczą kiedyś w blaskach…

Drzemie więc jasność, spala się do wewnątrz
Plecie sny z po-blasku
Wszelki dziś ogień, chrapie ziemię ciemniąc
I śni o ziarnku piasku
z gwiazd

[teresa943]

Adolf!
Piękne! Bardzo mnie wzruszył. Jest w nim tyle uczucia i nadziei, mimo wszystko...tak odbieram, tak do mnie przemawia.
Dobrze, że nie nas żegnasz...
:)))

Cieplutkie pozdrówki.

[kasiaballou]

Tym razem się odnalazłam w mojej ułomności, Autorze.
Pozdrówki :)
kaśka.