bez tytułu

[Konstantinodos]

Kiedy noc pragnie
całować światło
przylatują ćmy.

Tęsknotą kamienia
do wiatdu przestrzeni
jest piorun.

Gdy niebo zmęczone
deszczem się w ziemię wtula
zasypia w zieleni.

Głód wszystkich białych
zimowych pól
syci się nagłą
wiosną.

Bo gdzieś tam musi być coś
wewnątrz tych zjawisk, w ich stronach
co ma własne serce – własne pragnienia:
niedotykalne, wolne, rozwiane;
ale trwające, ale żyjące.

To wam daję imię

Bóg.

[teresa943]

Przepraszam, że pozwolę sobie poczytać po swojemu.
Tak mi latwiej się wczuć w klimat.

kiedy noc pragnie całować
światło przylatują ćmy
tęsknota kamienia
do wiatru i przestrzeni
jak piorun

niebo zmęczone deszczem
wtula się w ziemię
zasypia w zieleni
głód białych zimowych pól
syci się nagłą wiosną
gdzieś tam wewnątrz
musi być coś

co ma własne serce
i własne pragnienia
niedotykalne i wolne
rozwiane ale trwające
żyją

w imiu Bóg

Jeszcze raz przepraszam za szarogęszenie się, ale nie musisz tego brać pod uwagę.
Zamysł jest i nawet mi się podoba, wersyfikacja mniej. W/g mnie po dopracowaniu może być całkiem dobry wiersz.
:))
Serdecznie pozdrawiam
-teresa

[adam sosna]

"do wiatru i przestrzeni"
palcówka
będzie dobrze
:)