Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano
i twoje wyskoki w błędnik
noc przy małej wódce
wśród małomównych chmur drżą okiennice
i ponad niebem pulsuje neon


Mówiłeś:

jeszcze zdołasz wydobyć z pamięci
zdążysz przed ostatnim kursem!
zarówno ty i śmierć małomówna
wskaże kierunek – do diabła idź
za światłem!

Mówiłaś:

zarówno ty jak i twoje klechdy
o śmierci co rozpoczyna przemarsz
rozpalonym frontem:

stoi przed nami ziemski strój: noce ich cienie -

zarówno ty jak i ja przejdziemy chłodny trawnik
i urwisko – aż zajdzie cień. znajdzie
Opublikowano

trudno wydobyć z siebie jakiś słowa, bo żeby je z siebie wydobyć i nie wyjść przy tym na idiotę, należałoby znaleźć chocby najmniejszy powód dla tej oralnej maieutyki. tu powodu takiego brak nawet w odmianie tyci-tyci

Opublikowano

[i/]i twoje wyskoki w błędnik
noc przy małej wódce
wśród małomównych chmur drżą okiennice
i ponad niebem pulsuje neon....czy między dwoma spójnikami "i" nie ustawić wszystkiego w mianowniku? czyli:
"i twoje wyskoki w błędnik
noc przy małej wódce
wśród małomównych chmur
drżące okiennice
i ponad niebem pulsujący neon"

Mówiłeś:

jeszcze zdołasz wydobyć z pamięci
zdążysz przed ostatnim kursem!
zarówno ty i śmierć małomówna
wskaże kierunek – do diabła idź.....czy ta sylaba "idź" w inwersji dobrze tutaj dźwięczy?
za światłem!

Mówiłaś:

zarówno ty jak i twoje klechdy
o śmierci co rozpoczyna przemarsz
rozpalonym frontem:

stoi przed nami ziemski strój: noce ich cienie -... ja bym napisał : "nocne"

zarówno ty jak i ja przejdziemy chłodny trawnik
i urwisko – aż zajdzie cień. znajdzie

Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



ad. 1

raczej nie, choć może tak było by poprawnie, ale moje czucie słowa jest inne;)

ad. 2

chyba dobrze, mi psuje jak jest, ale podumam jeszcze.

ad. 3

decydowanie nie


dzięki za wgląd i propozycje:) pozdrawiam
Opublikowano

Jest lot własną konsekwentną bajką, gdzie o stopień wycieniowania nie można mieć pretensji. Bo to już problem czytającego, z jakim wyciszeniem podchodzi do lektury. Trzeba umieć poznać grzbiet smoka po cieniu, rycerza po odblasku zbroi.

Ale są zlepy plastelinowe w składni, szczególnie tu niewdzięczne:

* „zarówno ty i śmierć małomówna” – „zarówno” nie łączy się z samym „i”;

* „stoi przed nami ziemski strój” – lepiej by inaczej jawił się niż stał, bo to trochę śmieszy;

* „noce ich cienie” – interpunkcja ascetyczna, ale skoro jednak jest, to tu aż się prosi dla ukierunkowania;

* „zarówno ty jak i ja przejdziemy chłodny trawnik” – ponownie „zarówno” (tym razem skompletowane), ale nawet nie o to mi chodzi, bo odstęp jakiś jest – tylko o to, że to wprowadzenie subiektywnie tłamsi końcówkę, powoduje efekt uroczystego przemarszu mrówek. Dlaczego nie po prostu „oboje przejdziemy chłodny trawnik” czy coś w podobnym skrócie?

Skoro ma być prawie wszędzie (bo nie do końca) pianissimo, to odbiorca nie może kleić się i potykać.

Komplement dla umiejętnych wygaszeń swoją drogą. Pozdrawiam.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




tekst jest już stary i mocno pozmieniany, oficjalnej wersji nie ma, ale moje widzi-mi-się takie jest;) faktycznie nie wszystko komponuje się z oficjalną dyrektywą, ale ale, jest moje, co nie znaczy że forma "ludzka" nie istnieje;)
wkrótce wkleję poprawną wersyję. pozdrawiam i dzięki za komentarz:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • W jasną księżycową noc, Gdy skrzaty i chochliki podobne zjawom, Kłaniają się przyrody sekretom, Próbując sobie zjednać ich przychylność,   Skrzący w pełni srebrzysty księżyc, Odbijając się w setkach kropel wieczornej rosy, Zapytał wyniośle każdej z nich, Czy więcej swego blasku im użyczyć,   Te między sobą się naradziwszy, Opiniami swymi wymieniwszy się w skrytości, Nie czekając dłużej ni chwili, Odparły zaraz dumnemu księżycowi...   – Nie potrzebujemy twej łaski, Gdyż ty sam, choć taki dumny, Jesteś jedynie sługą naszej planety, Niczym paź królowej swej wierny,   A naszymi paziami , Oddanymi nam i wiernymi, Są niezliczone świętojańskie robaczki, To ich blaskiem nocami się cieszymy,   Bo tak naprawdę każda z nas Jest niczym maleńka planeta, Wszelakich niepojętych sekretów pełna, Strzeżonych przez upływający czas,   Nieprzebranych łąk połacie, Otulone wielkim zieleni płaszczem, Tak rozległe i ogromne, Niezbadanym są naszym kosmosem,   Bowiem niczym olbrzymie planety, Ukryte w czeluściach nieznanych galaktyk, Choć maleńkie także i my, Ukryte jesteśmy pośród tej łąki,   A ta niewielka pobliska rzeczka, Tak skromna, czysta i cicha, Jest nam niczym nasza Droga Mleczna, Równie co i ona tajemnicza,   Niczym gwiazd niezbadanych, Niedosięgłych, złocistych i skrzących, Także i nas maleńkich kropel rosy, We wszechświecie tym są miliardy...   – Wiersz ten dedykuję znakomitej poetce kryjącej się pod pseudonimem JaSnA7 w podziękowaniu za te wszystkie pochlebne komentarze jakie do tej pory pozostawiła ona pod wierszami mojego autorstwa.      
    • na pajęczej sieci moje serce ufne tak lekkie jakby nigdy nie widziało deszczu...   zdrada nie przychodzi z hałasem przychodzi nocą jak anioł w czarnym płaszczu siada obok i wygląda jak coś znajomego   dopiero później widzisz że każdy dotyk zostawił pęknięcie   co zrobi pająk kiedy ktoś rozerwie sieć rzuci wszystko?   czy zacznie od nowa dzień po dniu nić po nici   jakby nie pamiętał kto ją zniszczył?   to tylko sieć... powiedzą   to tylko kilka nitek rozciągniętych między gałęziami   Ale dla pająka   to dom to głód to życie   Więc wraca i buduje od nowa choć wie, że są rzeczy które przychodzą w ciemności   tylko po to... żeby sprawdzić...   ile jeszcze zostało do zerwania...
    • @Łukasz Wiesław Jasiński Jestem zagorzałym przeciwnikiem aborcji i jestem z tego bardzo dumny!!!
    • Spadają liście lekko spadają lirycznie spadam spiesznie i ja splatając dłonie w modlitwie. Falują moje włosy falują nieme słowa płonącym muśnięte zmierzchem... ...odradzam się od nowa. I biegnę w twoją stronę przenikam czas i przestrzeń pył z łez oprósza łąkę zroszoną ciepłym deszczem. Zza mgły dostrzegam cienie wciąż wyciągają ręce odchodząc w melancholii nim zniknę... ...spojrzę jeszcze...   Autor fotografii: Mirela Lewandowska

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...