Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Rozumiem, Boskie Kalosze, żeście zaskoczone
obiema czarno-białościami.

Pozdrawiam. :-)
O, witam, witam :) Tak, zaskoczone i w ogóle ten teges, że tylko wygląd sroki
nie uległ zmianie przez lata ;)

Pozdrawiam Panie Jerz (u?)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pozwolę sobie, Boskie Kalosze, na poważniejsze podejście
do Waszego powyższego haiku taką oto "siedemnastką":


chwila zadumy --
z pożółkłych fotografii
mama i tata


Pozdrawiam serdecznie. :-)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pozwolę sobie, Boskie Kalosze, na poważniejsze podejście
do Waszego powyższego haiku taką oto "siedemnastką":


chwila zadumy --
z pożółkłych fotografii
mama i tata


Dlaczego moje nie jest poważne, hm? Wystarczy napisać: mama i tata,
żeby było tkliwie ale sroka na czarnym czarno białym zdjęciu podkreśla
nietrwałość innych kolorów. Po czasie wszystko jest tylko czarne albo białe.

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pozwolę sobie, Boskie Kalosze, na poważniejsze podejście
do Waszego powyższego haiku taką oto "siedemnastką":

Dlaczego moje nie jest poważne, hm?


Ech! Boskie Kalosze!
Chodziło mi w moim ostatnim re o moje!!! podejście.

Już mnie nie ma.

Miłych snów.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Pozwolę sobie, Boskie Kalosze, na poważniejsze podejście
do Waszego powyższego haiku taką oto "siedemnastką":


chwila zadumy --
z pożółkłych fotografii
mama i tata


Dlaczego moje nie jest poważne, hm? Wystarczy napisać: mama i tata,
żeby było tkliwie ale sroka na czarnym czarno białym zdjęciu podkreśla
nietrwałość innych kolorów. Po czasie wszystko jest tylko czarne albo białe.

Pozdrawiam.

szpargały dziadka
na czarno- białłym (lub: z pożółkłych fotografii)
wnętrze komina.

I po konflikcie- ciemno jak w de... u Murzyna :))
Zdjątko nadal aktualne.
Pozdrawiam!
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Czemu nie po prostu :)


szpargały dziadka
na prześwietlonym zdjęciu
dupa murzyna


Jednak sroka to sroka - nic tak nie podkreśla barw otoczenia, jak właśnie sroka.
Nawet czarno-białego zdjęcia i miejsc gdzie jest pozornie (bez niej) nieciekawie
i bezbarwnie jak np.tu:

www.extrafotka.pl/zdjecia,album,88695

Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Witaj :-)
Podjąłeś się trudnego tematu. Długo myślałam jakby tu złapać dwie sroki za ogon,
by uniknąć trzeciego wersu, tzn. takiego zapisu, który na początku mnie raził.
Z haiku wynika, że tylko sroka była na zdjęciu, choć rozumiem, co chciałeś przekazać.
I w pierwszej chwili nasunął mi się taki pomysł:

album dziadka (stary album)
tylko sroka nadal
czarno-biała

Ale to nie najlepszy pomysł, bo wszystko, co na zdjęciu musiało się odbarwić.
Jeszcze tak próbowałam:

album dziadka
sroka w moim ogrodzie
też czarno-biała

stare zdjęcie--
taka sama sroka
w moim ogrodzie

albo ze zdziwieniem i niedowierzaniem:

stare zdjęcie -
czy to ta sama sroka
w moim ogrodzie?

W końcu Twoja wersja wydała mi się najlepsza. :-))

To najbardziej lubię w haiku:
szukanie słów, przestawianie ich tak, aby uchwycić sedno.

Serdecznie pozdrawiam,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Witaj :-)
Podjąłeś się trudnego tematu. Długo myślałam jakby tu złapać dwie sroki za ogon,
by uniknąć trzeciego wersu, tzn. takiego zapisu, który na początku mnie raził.
Z haiku wynika, że tylko sroka była na zdjęciu, choć rozumiem, co chciałeś przekazać.
I w pierwszej chwili nasunął mi się taki pomysł:

album dziadka (stary album)
tylko sroka nadal
czarno-biała

Ale to nie najlepszy pomysł, bo wszystko, co na zdjęciu musiało się odbarwić.
Jeszcze tak próbowałam:

album dziadka
sroka w moim ogrodzie
też czarno-biała

stare zdjęcie--
taka sama sroka
w moim ogrodzie

albo ze zdziwieniem i niedowierzaniem:

stare zdjęcie -
czy to ta sama sroka
w moim ogrodzie?

W końcu Twoja wersja wydała mi się najlepsza. :-))

To najbardziej lubię w haiku:
szukanie słów, przestawianie ich tak, aby uchwycić sedno.

Właśnie :) Ale każda Twoja kolejna interpretacja oddala się od sedna,
to znaczy od tego co sam chciałem przekazać. Wynika to z uważnej obserwacji srok,
ale nie tylko. Otóż wpadłem ostatnio na to, że... ale sama zobacz:
zapisz zdjęcie z podanej strony na Pulpicie

www.extrafotka.pl/zdjecia,album,88695

A teraz przy pomocy jakiegoś programu graficznego zamień je na czarno-białe.
Co widać? Srokę - jak żywą. Reszta zlała się ze sobą, można powiedzieć,
że reszty NIE MA.

Pozdrawiam :)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.




Witaj :-)
Podjąłeś się trudnego tematu. Długo myślałam jakby tu złapać dwie sroki za ogon,
by uniknąć trzeciego wersu, tzn. takiego zapisu, który na początku mnie raził.
Z haiku wynika, że tylko sroka była na zdjęciu, choć rozumiem, co chciałeś przekazać.
I w pierwszej chwili nasunął mi się taki pomysł:

album dziadka (stary album)
tylko sroka nadal
czarno-biała

Ale to nie najlepszy pomysł, bo wszystko, co na zdjęciu musiało się odbarwić.
Jeszcze tak próbowałam:

album dziadka
sroka w moim ogrodzie
też czarno-biała

stare zdjęcie--
taka sama sroka
w moim ogrodzie

albo ze zdziwieniem i niedowierzaniem:

stare zdjęcie -
czy to ta sama sroka
w moim ogrodzie?

W końcu Twoja wersja wydała mi się najlepsza. :-))

To najbardziej lubię w haiku:
szukanie słów, przestawianie ich tak, aby uchwycić sedno.

Właśnie :) Ale każda Twoja kolejna interpretacja oddala się od sedna,
to znaczy od tego co sam chciałem przekazać. Wynika to z uważnej obserwacji srok,
ale nie tylko. Otóż wpadłem ostatnio na to, że... ale sama zobacz:
zapisz zdjęcie z podanej strony na Pulpicie

www.extrafotka.pl/zdjecia,album,88695

A teraz przy pomocy jakiegoś programu graficznego zamień je na czarno-białe.
Co widać? Srokę - jak żywą. Reszta zlała się ze sobą, można powiedzieć,
że reszty NIE MA.

Pozdrawiam :)

No to niestety, ale nie udalo mi się odczytać Twoich intencji. :-((
Myślałam, że chodzi Ci o to, że sroka na zdjęciu i sroka jak żywa to dwie różne sroki,
które mimo upływu czasu wciąż wyglądają tak samo, a wszystko inne się zmieniło.
(Tak to wygląda z treści).

Autor zdjęcia, zablokował możliwość pobierania,
ale wierzę Ci na słowo, że po zamianie na czarno-białe zostanie tylko krawacik sroki :-).
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zostanie o dziwo cała sroka, dosłownie jak żywa :) Reszty praktycznie nie ma.
Firefoxem zdjęcie powinno zapisać się bez problemu, przynajmniej mnie się udało.
Warto bo efekt jest naprawdę niesamowity i zastanwiający.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Zostanie o dziwo cała sroka, dosłownie jak żywa :) Reszty praktycznie nie ma.
Firefoxem zdjęcie powinno zapisać się bez problemu, przynajmniej mnie się udało.
Warto bo efekt jest naprawdę niesamowity i zastanwiający.
Pozdrawiam.

Postaram się to zrobić w najbliższym czasie i podzielić się wrażeniami.
Ale czy nie lepiej byłoby abyś Ty przetworzone zdjęcie umieścił przy utworze?
Wtedy odbiór haiku byłby na pewno inny, a komentarz na temat :-))

jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Teraz rozumiem, dlaczego Bascho dołączył tyle rysunkow do haiku o wronach.
Widocznie na tamte czasy też było niezrozumiałe :)
Oczywiście poczytałem trochę o ptakach, żeby wyjaśnić dlaczego
wrona na czarnobiałym zdjęciu wygląda jak żywa i chyba znalazłem wyjaśnienie.
Człowiek jest ślepy, np. paw kojarzy mu się z tysiącem oczu a nie dostrzega tego co inny paw: że ma dwa złamane pióra. A to dyskwalifikuje go jako potencjalnego rywala
o przychylność uroczej samiczki.
Podobnie widzimy srokę w dwóch kolorach a nie dostrzegamy, że jest jeszcze coś,
co wyróżnia ją z otoczenia. Trochę to dziwne, bo na chorego człowieka mówi się przecież:
przygasł w oczach.
Pozdrawiam.
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Teraz rozumiem, dlaczego Bascho dołączył tyle rysunkow do haiku o wronach.
Widocznie na tamte czasy też było niezrozumiałe :)

Być może. Nie wiem.
Ale wiem, że bywa tak, że dopiero haiga może dotrzeć do odbiorcy.
Samo haiku bez obrazu nie jest czytelne. Połączenie ich daje dopiero oczekiwany efekt.

Jeśli chodzi o doskonałość ludzkiego wzroku, to wiadomo, że nie jest doskonały :-))
Znawcy wykorzystują to gdzie się tylko da (np. w reklamie).
Zwierzęta widzą to, czego człowiek nie widzi i odwrotnie. Poza tym nie widzą ponoć tyle kolorów co człowiek. I jest to dla mnie pocieszające, że taki paw nie wie, jakiego koloru mam oczy ;-)).



Masz na myśli kolory?

[quote]Trochę to dziwne, bo na chorego człowieka mówi się przecież: przygasł w oczach.
I to nie tylko irydolog tak powie, ale wyczyta jeszcze "recepty z oczu".
W oczach widzimy i przekazujemy niemalże wszystkie uczucia.

Pozdrawiam,
jasna :-))
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


Raczej coś więcej. Ostatnio okazało się, że nie tylko niektóre meduzy "świecą".
Świeci prawie wszystko, a już zwłaszcza niektóre gatunki ptaków, szczególnie papugi.
A jak nie świeci to druga ma ją w nosie i zostaje starą panną lub kawalerem.
Może ta sroka też świeciła i dziadek uwiecznił to na zdjęciu?
Nie bez powodu Indianie (i inne pierwotne ludy) nie dawali się fotografować
twierdząc, że kradnie się im dusze. Jak się okazało, coś w tym musi być.
[quote]
[quote]Trochę to dziwne, bo na chorego człowieka mówi się przecież: przygasł w oczach.
I to nie tylko irydolog tak powie, ale wyczyta jeszcze "recepty z oczu".
W oczach widzimy i przekazujemy niemalże wszystkie uczucia.
Bardzo trafnie to ujęłaś. To może umieszczę o tym oddzielnie haiku?
Zapraszam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Rozstąpiły się chmury. Zajrzało słońce. Wzleciał widmowy gołąb. Słońce przysłoniły chmury. Podziwialiśmy smugi. Pojawił się metafizyczny orzeł.  
    • @Zbigniew Polit 1. Jestem innego zdania niż Pan, na temat wizerunku Kościoła Katolickiego. "Czarny piar", jaki roztacza Pan przede mną jest nie do przyjęcia. Pan zdaje się nie rozumieć paradoksów wiary katolickiej. A jeśli je Pan rozumie to opacznie, tendencyjnie, w "czarnych barwach". 2.  "Ludy żyjące przed chrześcijaństwem" zostały wymordowane przez chrześcijan? Przecież to nielogiczne! Przed Chrystusem nie było chrześcijan i ludy mordowały się nawzajem pod byle pretekstem. A kto mordował chrześcijan w Koloseum? Kto mordował chrześcijan w średniowieczu? Czyż nie Czyngiz-chan? To taka formalna uwaga. 3. Jeśli za oknem leży śnieg, to dla jednych ma on barwę szarawą, a dla innych niebieskawą. Dla Pana ma on barwę czarną. 4. Oto co pisze "sztuczna inteligencja" na temat polityczności KK:  "Formalnie Kościół Katolicki nie jest organizacją stricte polityczną, lecz wspólnotą religijną i instytucją wyznaniową. Z punktu widzenia teologicznego i prawnego jego głównym celem jest sprawowanie kultu oraz głoszenie doktryny religijnej, a nie zdobywanie czy sprawowanie władzy państwowej.  Jednak ze względu na swoją strukturę, historię i wpływ społeczny, Kościół pełni istotną rolę w przestrzeni publicznej, co często bywa interpretowane jako działalność polityczna". 5. Jeśli łudzi się Pan, iż odrzucając retorykę KK, świat stworzy nową retorykę, która będzie doskonała, tkwi Pan w "mylnym błędzie" (że zacytuje klasyka).   
    • @APM   "Pochylona nad istnieniem"  a  obok jest kurz i burczenie w brzuchu. Ciekawe zestawienie! :)   Jesteś. W tym kruchym „teraz”. Nie spłoszmy ciszy.   Dzień niech goni, niech wiatr przelicza pyłki na słońcu.   A ty - w tym pochyleniu - piszesz świat, który wreszcie Cię słucha.
    • @Alicja_Wysocka   Rozumiem, właściwie to tak pomyślałam, ale wiersz ma uniwersalne przesłanie. W każdym bądź razie robi silne  wrażenie. 
    • @Migrena - choć symbole na obrazie przechylają szalę na stronę surrealizmu, ja dostrzegam w nim przede wszystkim płynność: kształty są rozproszone i niewyraźne, a kolory rozchodzą się powoli, nasycając formy przechodzące z jednej w drugą- jakby te kolory rozpraszały się w środowisku wodnym przy udziale światła. Podczas gdy klasyczny surrealizm operuje nieruchomością, gładkością, niepokojącą precyzją detalu i wieloznacznością, tu barwy i kształty są niepewne, rozmyte, płynne, przenikające się nawzajem, przechodzące z jednej/ jednego w drugą/drugi. @Migrena srebro, dym, podwodny świat, żółty pył na białym śniegu, płynna zmiana kształtów, wrażeń. Światło rozchodzi się, nocą widać śnieg, zieleń i jaskry. Kształty i obrazy są ulotne, zmienne, a nie nieruchome i wieloznaczne. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...