Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Początek

Konstantinodos
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Konstantinodos

Konstantinodos

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Czy czujesz wahanie się czasu przed snem?
Zatrzymać tę chwilę, otworzyć i wejść.

Minąć znane czasy w jakąś dalszą część,
sprzed począdku, sprzed kosmosu i ciemności.

To zalążek czegoś, co tli się cicho w tobie,
w głębi twojej głowy jakieś centrum, rdzeń.

Właśnie teraz, tu, przed snem - przestrzeń

(czujesz?) ona waha się.

Ilionowski

Ilionowski

Opublikowano
Opublikowano

jedyny merytoryczny komentarz, na który mnie stac po lekturze tego tekstu (a przyznać muszę, że była to lektura pospieszna i być może niedbała. ale wybacz, gdyż w poprzednim wierszu nawąchałem się farby nitro) brzmi: buhahahahahahahaha.
jeżeli chcesz się poprzenosić w czasie bez narażania się na zarzut buahahachityczny, to zapisz się do klubu 5-10-15 albo do "Klubu Wiewiórka"., tam z panem kleksem możecie bez przeszkód pompować pająki.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • bazyl_prost
      jasny dzień

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      oto jasny dzień nastał dobrze że wszystko poukładane księżyc piękny na niebie niebo prawie bezchmurne i tak jakoś jaśniej zrobiło się w głowie i w niebie załóż kapelusz
    • vioara stelelor
      Marynarz

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      Powoli uczę się płynąć przez szalone prądy, gorętsze od mojej krwi zimowej; to wcale nie takie trudne, gdy dogaduję się sam ze sobą, uwolniony wreszcie z kropki na końcu zdania, które usiłowało mnie wyrzucić na brzeg.   A jednak ono nadal się pisze, jak ja, w objęciach orkanów, gdy są dla mnie czułe, bo wiedzą że się ich nie lękam. Między jednym a drugim załamaniem fali, dotykają mnie niewyobrażalnie i niosą w strzelisty sen.   Nie schładzaj mi głowy, nie nakładaj gasidła na płomień - ja trzymam ster pewną dłonią. Znam na tym oceanie każde odbicie nieboskłonu, burzliwe i słoneczne. Pamiętam. I odtwarzam na nieugaszonych mapach.   Ty na plaży siedzisz w dni troskliwie pogodne; przesypujesz beztrosko z ręki do ręki piasek, niby ciepły, a jednak obojętny; wypatrujesz pierwszych znaków sztormu - nie wiesz, czy uciec, czy czekać.   Pojawiam się wtedy przy tobie, nasycony, mokry od setek bryz. Odprowadzam cię do domu, w bezpieczny krąg światła, by opowiedzieć tkliwą baśń z pereł i korali. Wieszam na twojej szyi kryształowe wisiorki. Rano przynoszę do łóżka śniadanie i spokój.   Więcej nie potrzebujesz, a ja jestem dokładnie w tym miejscu, w którym chcę być, by oddychać głębią abisalu, całować ognie świętego Elma. I na moim ramieniu jarzy się surowy, miłosny ex libris.    
    • bazyl_prost
      Po gwaracji

      Przez bazyl_prost · Opublikowano

      @Berenika97 przestali się wspierać duchowo i zbrzydli
    • Waldemar_Talar_Talar
      Po polach łąkach i lasach

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - fajnie że się podoba ta gonitwa  - dziękuje za przeczytanie -                                                                                                Pzdr.uśmiechem.
    • Radosław
      Pustka

      Przez Radosław · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. Można tak powiedzieć:) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...