Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

za tą mgłą widzę
stają jego buty
nie zdążył ich spakować

nikt go nie uprzedził
że zgaszone światło
jest jednoznaczne
kończące

mimo pięknych wspomnień
pociągi nie czekają
następna stacja niebo

nie ogląda się za siebie
nie musi
teraz widzi w obie strony

a ja mam zostać
pilnować co było nasze
rozumiem
kocha to poczeka
na mnie

Opublikowano

jejku, przed zaśnięciem trzasnąłeś mi wiadro pogruchotanych kości. niby tonacja wiersza lekka, a dla mnie wieje chłodem.

bardzo romantycznie i zarazem wymownie. takie "kocham ale już muszę umrzeć".

zaskakujące ;-)))

pozdrawiam

Opublikowano

Koval ZNowin!
Nie, nie...ze wzruszenia nie mogę myśleć...to tak jakby ktoś z ukrycia zrobił rtg mojego serca...ktoś, kto wszystko rozumie...
Ten wiersz dla mnie jest bardzo osobisty i za to Ci dziękuję.

A ja mam zostać
pilnować co było nasze
Rozumiem
kocha to poczeka
na mnie


Tak. Jak kocha, to poczeka.
:))
Tylko malutkie moje "przyczepienie się" do wielkich liter...czy nie lepiej z nich zrezygnować?
ale ja tak tylko nawiasem...
Jeszcze raz dziękuję za wzruszenie.
:)
Najserdeczniej pozdrawiam
-teresa

Opublikowano

wspaniały, wzruszający wiersz. Szczególnie te momenty dla mnie:

"nikt go nie uprzedził
że zgaszone światło
jest jednoznaczne
kończące
(...)
mimo pięknych wspomnień
pociągi nie czekają
następna stacja niebo

a ja mam zostać
pilnować co było nasze
rozumiem
kocha to poczeka
na mnie"

bardzo bardzo wyzwalający uczucia i zamyślenie. Jak dla mnie to piękne :)
kolejny do ulubionych leci :) :)
niedługo zabraknie tam miejsca ;P
Serdecznie pozdrawiam... :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • zmęczenie, niemy bezwład trochę bólu głowy stąpam po chmurach od spodu roztapiam się w pościeli ...flanelowej w łosie ze złamaną nogą samość jest nudna jak flaki z olejem wiersze mdłe i tak jakoś bez perpektywy chciałoby się odkryć życie na nowo zgrać z hiperprzestrzenią być na nowo
    • Nauczyłem się dostrzegać Albo ktoś mi podpowiedział Patrz - jak wszystko się zmienia Bo prawdziwa miłość nie zawiedzie   Powiedz czy o tym myślałaś Że uczucia mogą zdezerterować Dojrzeć się od niechcenia Potrafią zmienić kolor oczu   Wiesz to dość dziwne jest Gdy wszystko w co wierzyłaś Rozsype się w pył , uleci Zostaje samotność i bezradność   Plany i przyjaciele znikną jak letnia mgła Logika nie ma tu zastosowania Alegorie też nie są nikomu potrzebne Poezja staje zwyczajnie mdłą   Czy to nazywamy prozą życia? Szczęścia jak Jerzyki lub Albatrosy Szybujące nad wypatrującymi oczami A marzenia zbyt ciężkie żeby wzlecieć   A prawdziwa miłość ponoć nie zawiedzie Tu euforia stagnacja nienawiść Jak konflikt zbrojny gdzie nie ma wygranych Wszyscy cierpią i chcą zapomnieć
    • @Marek.zak1

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aż sobie sprawdziłam co AI ma do powiedzenia na ten temat: Godzina Wilka: Czas między drugą a czwartą nad ranem, uważany za moment największej podatności na lęk, ale i największej szczerości wobec samego siebie. Wtedy powstają wiersze najbardziej surowe i pozbawione masek.   Chyba nie ma na to lekarstwa i wiesz co, nie wiem czy bym chciała, Marku. Już wolę być ledwie żywa od wiersza.   Pozdrawiam z uśmiechem :)
    • Wiele pytań gorzkich i trafnych , a na końcu prawda w pytaniu retorycznym, to jest i takie jest właśnie życie. Szczęśliwe są w nim tylko chwilę jak śpiewał Rysiek Riedel  Pozdrawiam serdecznie kredens   
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...