Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zenek kochał się w Anuli od dziecka.
Z narastająca furią obserwował jej kolejne, nieudane małżeństwa.
Tego dnia spotkał Anulę pod Geesem. Jak zwykle w porze lunchowej
popijał na murku wino owocowe piwem, kiedy ona, cała zapłakana,
podjechała rowerem po paczkę papierosów.
- Ty palisz, Anul? - zagadnął.
- Nie, to dla starego... - uniosła rzęsy wyżej od jego IQ
toteż zamurowało go jeszcze bardziej, niż kiedy go zamurowywało zwykle.
- Ten, tego... - wybąkał (dosłownie też).
- To może wpadniesz tu koło północy? Będę miał tanie szlugi z włamu,
chętnie odstąpię paczkę.
- Naprawdę? - ucieszyła się Anula.
- W takim razie na pewno będę! - zawróciła jednoślada, który ledwie mieścił dwa ślady jej kobiecości.
- Aha... Anula! - zawołał za nią, oczarowany jak Harry Potter piórem Rowling.
- Co robi ten twój nowy stary. Bo ja to dom stawiam...
- Poci się!


Co było dalej, opowiada Twoje zmysłowe haiku.
Pozdrawiam ;)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



Zenek kochał się w Anuli od dziecka.
Z narastająca furią obserwował jej kolejne, nieudane małżeństwa.
Tego dnia spotkał Anulę pod Geesem. Jak zwykle w porze lunchowej
popijał na murku wino owocowe piwem, kiedy ona, cała zapłakana,
podjechała rowerem po paczkę papierosów.
- Ty palisz, Anul? - zagadnął.
- Nie, to dla starego... - uniosła rzęsy wyżej od jego IQ
toteż zamurowało go jeszcze bardziej, niż kiedy go zamurowywało zwykle.
- Ten, tego... - wybąkał (dosłownie też).
- To może wpadniesz tu koło północy? Będę miał tanie szlugi z włamu,
chętnie odstąpię paczkę.
- Naprawdę? - ucieszyła się Anula.
- W takim razie na pewno będę! - zawróciła jednoślada, który ledwie mieścił dwa ślady jej kobiecości.
- Aha... Anula! - zawołał za nią, oczarowany jak Harry Potter piórem Rowling.
- Co robi ten twój nowy stary. Bo ja to dom stawiam...
- Poci się!


Co było dalej, opowiada Twoje zmysłowe haiku.
Pozdrawiam ;)
:) Czy fragment powyżej jest Twojego autorstwa?:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
    • @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...