Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

pługo-frezarka

janusz_pyzinski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

janusz_pyzinski

janusz_pyzinski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

moja ty wypieszczona chłopo-robotnikiem
pługo-frezarko codziennie wbijana w ziemię
orząca fabryczne kominy frezujące dzień
przerdzewiałaś oliwiona potem
zgarbaciałaś pod ciężarem słońca
zmarłaś petem sporta w popielnicy czasu
na twoich zgliszczach we własnych chwastach
niedouczona demokracja zbiera plon

Dariusz Sokołowski

Dariusz Sokołowski

Opublikowano
Opublikowano

Podobna do pieca jak brama triumfalna. I tak samo wąska;) Na pierwszy wyrzut oka sprawia wrażenie anachronizmu; obecność " niedouczonej demokracji" nakazuje uznać utwór jako pewnego rodzaju moralitet. Widoczny aspekt oderwania przedmiotu od "obowiązującego realium mc-donaldyzacji" pozwala podejrzewać Autora o świadomy zabieg; tworzenia pewnego desygnatu... Nurtującego desygnatu;) Tylko czego? Pracy (u podstaw;), rzemiosła, sztuki użytkowej, fin de cieclu, tylko którego... A może próba konfrontacji? Tylko; co robi ta wartościująca emocja ("chorobowośc") przy "demokracji"? Zdaje się, że wobec innych wierszy z tomiku da się te "mędrki" jakoś ukierunkować. W obecnej pozycji są dla mnie nieczytelne;) Pzdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Toyer
      Powrót do człowieka

      Przez Toyer · Opublikowano

      Jest we mnie człowiek tak wesoły, że rozśmieszyłby nawet śmierć. W czerni rozbrzmiałyby śmiechy, żart na każdą ponurą rzecz. Ten człowiek powoli znów się rodzi, uśmiecha się do dzisiejszych chwil, odchodzi od nieuniknionej śmierci, martwy — powraca do żywych. Los jak węzeł gordyjski — nitka po nitce się rozplatam. Nie jak Aleksander Macedoński — to trudniejsza praca. Żyje we mnie człowiek, pełen życia i marzeń, kolejny raz się rodzę, by znów być człowiekiem.
    • andrew
      Obawa

      Przez andrew · Opublikowano

      @Bożena De-Tre

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Bożena De-Tre
      Obawa

      Przez Bożena De-Tre · Opublikowano

      @andrew Ty zawsze świedomie  na poetycką nutę Wesołych Świąt bo przecież wolny czas to Święto a jak jeszcze wierzymy w Świata zmartwychwstanie to bal nad bale… pozdrowienia świąteczne od

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • LessLove
      Wielka Sobota

      Przez LessLove · Opublikowano

      @Annie "Do wzięcia jest tylko całość", jak żona: z Jej urodą, kaprysami, cnotami ciała i ducha :-) (i mąż, oczywiście). To jest tak: potrafię strzelać, a nie chce zabijać. Jeśli państwo postawi mnie w roli żołnierza, będę strzelał, jeśli uznam sens/prawo tej walki. Będę zabijał BEZ NIENAWIŚCI.   Istnieją dobre związki, spełniające potrzeby obojga (partnerskie i formalne) bez opętania miłością, czy pożądaniem i, podobnie: żołnierze zabijający bez nienawiści :-) Skup się, proszę:  1. czy na pewno kochasz wszystkich. 2. W takim razie kochasz również mnie - ale bez granic, we wszystkich zakresach, prosze.   Sorry, idę ratować rosół.   Wesołych Świąt :-)  
    • Annie
      Wielka Sobota

      Przez Annie · Opublikowano

      @LessLove Ok, rozumiem. Jedno - to o policzku i drugie - to o mieczu, jest w Biblii ( ewangeliach wybranych jako te obowiązujące) Nic nie szkodzi, że są sprzeczne. Po prostu należy wziąć co komu akurat pasuje i za tym obstawać :) 

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...