Niewyobrażalnie

[M. Ż]

W niebieskim porcie rozbijam głowę;
bo co marzyciel nazwie różą,
tu racjonalny rzeknie (zdrowo?),
że wyobraźni mam za dużo!

W świetle rumianych słoneczników,
zgniłymi owocami sytych,
nie potrzebuję fałszosprytu,
by dumą obsiać wieczór obfity.

Gdzieś w niebie czai się rozkoszna
gwiazda, co leci wprost ku dłoniom.
Czyż nie przybywa do mnie wiosna,
kiedym jest tą ogarnięta wonią?

A w krzewie róży żółcią chlapią,
zbyt różne grona wymieszali.
Tu racjonalny rzeknie na to,
żeśmy zbyt głupi, żeśmy zbyt mali.

[Baba_Izba]

Jak na początek, to chyba nieźle!
Nie jestem znawcą, ja tylko intuicyjnie, na wyczucie.
Wydaje mi się, że jeszcze nie wszędzie jest dobrze z rytmem,
np. pierszy wers można by zmniejszyć o jedną sylabę,
("o niebieskości walę głową" - jak o mur?)- to tylko przykład.
Czwarty wers zwiększyć o sylabę.
Nie rozumiem:
"nie potrzebuję fałszosprytu,
by dumą obsiać wieczór obfity."
Dlaczego "dumą" i ten wieczór "obfity"? Myślę, że nie jest
to powiązane dostatecznie z poprzednią treścią.
Podkreślam jednak, może się mylę, to tylko moje zdanie.
Serdeczne pozdrowienia
- baba

[M. Ż]

Może nie taki całkiem początek, ale nie wiem, co się nadaje do czego;-)

Już tłumaczę o co mi chodzi w wierszu.
Wieczór obfity - wieczór pełen dobrej zabawy, rozrywki, nie bez przesady i braku odpowiedzialności.
Duma pochodzi właśnie od obfitości tego wieczoru.

Nie jestem pewna, czy rozumiana jest metafora zgniłych owoców i chlapanie żółcią...;)

Powiązanie z poprzednią treścią jest - przynajmniej dla mnie - widoczne:)